თემა: ხორხე ალბერტო გონსალეს ბარილიასი (ფეხბურთი / ფეხბურთელები)
Hazard (26.07.2026 23:44)
[img]https://i.imgur.com/OuaOZt8.png[/img]ფეხბურთის მდიდარ და მრავალფეროვან ისტორიაში არსებობენ მოთამაშეები, რომელთა სიდიდეც მოგებული ტიტულებით, გატანილი გოლების რაოდენობითა და მშრალი სტატისტიკით იზომება. თუმცა არსებობს სრულიად განსხვავებული, იშვიათი კასტა ადამიანებისა, რომელთათვისაც მწვანე მინდორი უბრალოდ სპორტული მოედანი კი არა, უსაზღვრო შემოქმედების ტილოა, ხოლო ფეხბურთის ბურთი - ჯადოსნური ფუნჯი. სწორედ ასეთი იყო ხორხე ალბერტო გონსალეს ბარილიასი, სამყაროსთვის ცნობილი როგორც მაჰიკო გონსალესი, კაცი, რომელმაც ფეხბურთი ინდუსტრიულ მანქანად გადაქცევის ეპოქაშიც კი წმინდა ხელოვნებად, ბოჰემურ რომანტიკად და თავისუფლების მანიფესტად აქცია.
იგი 1958 წლის 13 მარტს, ელ-სალვადორის დედაქალაქ სან-სალვადორში, მრავალშვილიან ოჯახში დაიბადა. ბავშვობიდანვე ცხადი იყო, რომ პატარა ხორხეს ფეხებთან ბურთი თითქოს მაგნიტით იყო მიკრული. მისი პირველი ნაბიჯები ადგილობრივ კლუბებში, ანტელსა და ინდეპენდიენტეში, შემდეგ კი ქვეყნის უდიდეს გუნდ ფას-ში გადაიდგა, სადაც მან მალევე მიიღო მეტსახელი ელ მაგო, რაც ესპანურად ჯადოქარს ნიშნავს. იმ პერიოდში, როდესაც ელ-სალვადორი სასტიკი და სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომის ქარ-ცეცხლში იყო გახვეული, გონსალესის თამაში რიგითი მოქალაქეებისთვის ერთადერთ სულიერ თავშესაფრად, იმედის სხივად და ყოველდღიური სტრესისგან თავის დაღწევის საშუალებად იქცა. მოედანზე გასული ხორხე ავიწყებდა ხალხს ომს და აჩუქებდა სუფთა, უმანკო სიხარულს, რომლის მოტანაც მხოლოდ ნამდვილ ჯადოქრობას შეუძლია.
მსოფლიომ ეს საოცარი ნიჭი 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატზე აღმოაჩინა. ელ-სალვადორის ნაკრები ტურნირის აშკარა აუტსაიდერი იყო და უნგრეთთან ისტორიული, კატასტროფული ანგარიშით დამარცხდა, თუმცა ამ შეხვედრებშიც და შემდგომ ბელგიისა და არგენტინის წინააღმდეგ გამართულ მატჩებშიც, როდესაც ბურთი ათნომრიანი მაისურის მფლობელთან ხვდებოდა, სტადიონზე დრო თითქოს ჩერდებოდა. გონსალესი წარმოუდგენელი სიმსუბუქით, გრაციოზულობითა და დაუჯერებელი ტრაექტორიებით უვლიდა გვერდს ევროპელ და სამხრეთამერიკელ ვარსკვლავებს. ტურნირის დასრულებისთანავე, ევროპული გრანდების სკაუტები სალვადორელის ასაყვანად რიგში დადგნენ. საფრანგეთის პარი სენ-ჟერმენი და ესპანეთის ატლეტიკო მადრიდი მზად იყვნენ ფინანსურად უზრუნველეყოთ ტრანსფერი, მაგრამ სწორედ აქ გამოჩნდა მაჰიკოს უნიკალური, არასტანდარტული ხასიათი. მან უარი თქვა დიდ ფულსა და მეგაპოლისების ხმაურზე და კარიერის გასაგრძელებლად აირჩია კადისი, მოკრძალებული ანდალუსიური კლუბი. მისი არჩევანი მარტივი და ადამიანური მოტივით იყო ნაკარნახევი: კადისი იყო ზღვისპირა, მზიანი ქალაქი, სადაც ცხოვრების რიტმი აუჩქარებელი, ხოლო ხალხი - თბილი და ღიმილიანი იყო. ეს გარემო მას ყველაზე მეტად აგონებდა მშობლიურ ელ-სალვადორს.
ესპანეთში ჩასვლისთანავე მისი მეტსახელი ტრანსფორმირდა და იგი მაჰიკო გონსალესი გახდა. კადისის გულშემატკივრებისთვის ის არ იყო უბრალოდ ფეხბურთელი, ის იყო ღვთაება, რომელმაც ქალაქის იდენტობა შეცვალა. მოედანზე მაჰიკო აკეთებდა იმას, რასაც სახელმძღვანელოები არ ასწავლიან: მისი ცნობილი ფინტი, რომელსაც კულებრიტა მაჩეტეადა უწოდეს, იყო გველისებრი, ელვისებური მოძრაობა, რომლის დროსაც ის ბურთს ერთი ფეხით ისე აკონტროლებდა, რომ მცველებს წონასწორობასა და ორიენტაციას სრულად აკარგვინებდა. მას შეძლო 30 მეტრიდან ისეთი სიზუსტით გაეგზავნა ბურთი კარის ცხრიანში, რომ მეკარეებს რეაგირების საშუალებაც კი არ ჰქონდათ. მაგრამ მაჰიკოს ლეგენდა მხოლოდ მის თამაშს არ ეფუძნება, მისი ცხოვრების სტილი ზუსტად ისეთივე თავისუფალი და უკონტროლო იყო, როგორც მისი დრიბლინგი.
გონსალესს გულწრფელად სძულდა დისციპლინა, რეჟიმი და დილის ვარჯიშები. მისთვის ძილი და ღამის ცხოვრება ისეთივე ბუნებრივი მოთხოვნილება იყო, როგორც ჰაერი. კადისის ღამის კლუბებსა და ბარებში იგი ხშირი სტუმარი იყო, რის გამოც ხშირად აგვიანებდა ან საერთოდ აცდენდა ვარჯიშებს. კლუბის ხელმძღვანელობამ იცოდა მისი ამ სისუსტის შესახებ და არაერთხელ სცადა სხვადასხვა ჯარიმითა თუ სანქციით მისი მორჯულება. ერთხელ კლუბმა სპეციალური თანამშრომელიც კი დაიქირავა, რომლის ერთადერთი მოვალეობა დილით მაჰიკოს სახლში მისვლა და მისი გაღვიძება იყო, თუმცა ჯადოქარი ახერხებდა მძინარეს თავი მოეკატუნებინა ან ისეთი მიზეზი გამოეგონებინა, რომ ვარჯიშს მაინც დააღწევდა თავს. მიუხედავად ამისა, კადისის გულშემატკივარი მას ყველაფერს პატიობდა, რადგან საკმარისი იყო კვირა დღეს მოედანზე გასულიყო, რომ მისი ერთი შეხება ბურთთან მთელი კვირის ცოდვებს რეცხავდა.
მაჰიკოს გენიოსობის ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი დადასტურება თავად ფეხბურთის ღმერთად აღიარებული დიეგო არმანდო მარადონას სიტყვებია. როდესაც მარადონა ბარსელონაში თამაშობდა და მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელად ითვლებოდა, ჟურნალისტებმა მას ჰკითხეს, თუ ვინ იყო მასზე უკეთესი. დიეგომ დაუფიქრებლად უპასუხა, რომ არსებობდა მხოლოდ ერთი ფეხბურთელი, რომელიც მასზე მაღლა იდგა და ეს იყო მაჰიკო გონსალესი. მარადონა ამბობდა, რომ მაჰიკო სხვა გალაქტიკიდან იყო, რომ ის აკეთებდა მოედანზე ისეთ რაღაცებს, რის გამეორებასაც თავად დიეგო ვარჯიშებზე ცდილობდა, მაგრამ არ გამოსდიოდა.
1984 წელს მაჰიკო კარიერის უდიდესი გარდამტეხი მომენტის წინაშე დადგა. კატალონიის ბარსელონამ, რომელსაც ლეგენდარული არგენტინელი სპეციალისტი სესარ ლუის მენოტი წვრთნიდა, გონსალესი ამერიკულ ტურნეში წაიყვანა. გულშემატკივრებს მიეცათ უნიკალური შანსი, ხილათ მარადონა და მაჰიკო ერთად, ერთ გუნდში. მოედანზე მათი ტანდემი მართლაც ჯადოსნური გამოდგა, ბარსელონა მზად იყო მასთან ოფიციალური, მრავალმილიონიანი კონტრაქტი გაეფორმებინა, თუმცა კალიფორნიის ერთ-ერთ სასტუმროში მომხდარმა ინციდენტმა ყველაფერი შეცვალა. შუაღამისას სასტუმროში ხანძრის განგაში ატყდა და მთელი გუნდი ევაკუირებული იქნა. როდესაც მენოტიმ და ხელმძღვანელობამ მოთამაშეები გადათვალა, აღმოჩნდა, რომ მაჰიკო აკლდათ. ნომერში ასულებს გონსალესი საწოლში, გოგონასთან ერთად დახვდათ. როდესაც ჰკითხეს, თუ რატომ არ დატოვა შენობა განგაშის მიუხედავად, მაჰიკომ დამახასიათებელი გულუბრყვილობით უპასუხა, რომ არ შეეძლო ასეთ სიტუაციაში ლამაზი ქალბატონის მარტო მიტოვება. ამ ინციდენტმა ბარსელონას ხელმძღვანელობას დაანახა, რომ გონსალესის უმართავი ბუნება დიდ კლუბში დიდ პრობლემებს შექმნიდა და ტრანსფერი ჩაიშალა. თუმცა, თავად მაჰიკოს ამაზე გული ერთი წამითაც არ დაწყვეტია. მოგვიანებით ის იხსენებდა, რომ ბარსელონაში თამაში მას წაართმევდა თავისუფლებას, დააკისრებდა უზარმაზარ პასუხისმგებლობას და ფეხბურთს მისთვის სიამოვნებიდან მძიმე შრომად გადააქცევდა.
კადისის ისტორიაში ოქროს ასოებითაა ჩაწერილი 1984 წლის რამონ დე კარანსას თასის ნახევარფინალი ბარსელონას წინააღმდეგ. იმ დღეს მაჰიკომ სტადიონზე მოსვლა დააგვიანა და მატჩის პირველი ტაიმი გამოტოვა. როდესაც ის შესვენებაზე გასახდელში შევიდა, მისი გუნდი კატალონიელებთან 0:3-ს აგებდა. მწვრთნელმა ის მეორე ტაიმში მოედანზე შეუშვა. რაც შემდეგ მოხდა, სპორტულ ლეგენდებსა და მითებს უტოლდება: მაჰიკომ მარტომ შეცვალა თამაშის ბედი, გაიტანა ორი ულამაზესი გოლი, გააკეთა ერთი საგოლე გადაცემა და კადისმა დაუჯერებელი ანგარიშით, 4:3 გაიმარჯვა. ეს არ იყო უბრალოდ გამარჯვება, ეს იყო სუფთა პოეზია მოედანზე.
მისი ცხოვრების ფილოსოფია სრულად იყო აგებული ბედნიერების ძიებაზე და არა მატერიალურ კეთილდღეობაზე. მაჰიკო ხშირად ამბობდა, რომ ფეხბურთი მისთვის პროფესია არასოდეს ყოფილა. მისი აზრით, როგორც კი რაღაცას პროფესიად და სამსახურად აღიქვამ, მასში სიყვარული კვდება. მას სურდა თამაში მხოლოდ მაშინ, როცა სული ამას ითხოვდა, უნდოდა გაეცინა, გაერთო ხალხი და საკუთარი თავი. ის არ ცნობდა ტაქტიკურ ჩარჩოებს, მწვრთნელის მკაცრ მითითებებს და ფიზიკურ მომზადებას. მისი ნიჭი იყო ბუნების უძვირფასესი საჩუქარი, რომელსაც ის ყოველგვარი ხელოვნური დამუშავების გარეშე, პირველყოფილი სახით სთავაზობდა აუდიტორიას.
ესპანეთში გატარებული წლების შემდეგ, კადისში დატოვებული უდიდესი კვალისა და ხანმოკლე ვალიადოლიდური პერიოდის შემდგომ, მაჰიკო დაბრუნდა მშობლიურ ელ-სალვადორში და კვლავ ფას-ის მაისური მოირგო. ის ფეხბურთს პროფესიულ დონეზე ორმოც წელს გადაცილებულიც კი თამაშობდა, რადგან მოედნის გარეშე ცხოვრება არ შეეძლო. ელ-სალვადორში ის იქცა ცოცხალ ეროვნულ ძეგლად, ადამიანად, რომელმაც პატარა, პრობლემებით სავსე ქვეყანა მსოფლიო საფეხბურთო რუკაზე ყველაზე ლამაზი ფერებით მოხატა. სახელმწიფომ მის მიმართ უდიდესი პატივისცემა იმით გამოხატა, რომ სან-სალვადორის მთავარ, ეროვნულ ოლიმპიურ სტადიონს მისი სახელი, ხორხე მაჰიკო გონსალესის სტადიონი უწოდა.
დღეს, როდესაც ფეხბურთი სავსეა ათლეტური ტანმოვარჯიშეებით, რომელთა თითოეული ნაბიჯი, კალორია თუ პასის სიზუსტე კომპიუტერული ალგორითმებით ითვლება, მაჰიკო გონსალესის ისტორია გვახსენებს თამაშის ნამდვილ, დავიწყებულ არსს. ის იყო უკანასკნელი რომანტიკოსი, ფეხბურთის მარადიული ბავშვი და ბოჰემური გენიოსი, რომელმაც დაამტკიცა, რომ სპორტში მთავარი არა ტროფეებით სავსე კარადა, არამედ ის ემოცია, სიხარული და ესთეტიკაა, რომელსაც ადამიანების გულებში ტოვებ. მაჰიკო არასოდეს ყოფილა მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელის ოფიციალური ტიტულის მფლობელი, მაგრამ მათთვის, ვისაც ერთხელ მაინც უნახავს მისი ცეკვა ბურთთან ერთად, ის მარადიულ, შეუდარებელ ჯადოქრად დარჩება.

წყარო: https://estadio.ge/forum/14/65/1001/