საოცარია იმის გაფიქრება, რომ…

🇮🇹 🔟 საოცარია იმის გაფიქრება, რომ რობერტო ბაჯოს თამაშს მისი კარიერის პიკში ვუყურებდით.

90-იანი წლების შემდეგ ფეხბურთი რადიკალურად შეიცვალა. თამაში უფრო სწრაფი, ათლეტური და ტაქტიკურად გამართული გახდა, თუმცა ხანდახან მგონია, რომ ის თავისუფლება დავკარგეთ, რომელიც ბაჯოსნაირ მოთამაშეებს საკუთარი ნიჭის სრულად გამოვლენის საშუალებას აძლევდა.

ბაჯო ძველი ყაიდის „ათიანის“ იდეალური მაგალითი იყო. მას შეეძლო თამაშის ტემპი დაეგდო, შემდეგ კი მოულოდნელად აეჩქარებინა, მეტოქე მოეტყუებინა ან ისეთი პასი გაეკეთებინა, რომელსაც სხვა ვერავინ დაინახავდა. The Guardian-ი მას დირიჟორს ადარებდა, რომელიც შეტევის რიტმს მართავდა — ეს შედარება მის სტილს ზუსტად აღწერს.

ის მხოლოდ სანახაობაზე არ იყო ორიენტირებული. 1993 წელს ბაჯომ „ოქროს ბურთი“ მოიგო, 1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე კი 5 გოლი გაიტანა და იტალია ფინალში გაიყვანა, სადაც ტურნირის „ვერცხლის ბურთი“ დაიმსახურა. ჯამში, სამ მუნდიალზე მან იტალიის ნაკრების მაისურით 9 გოლი გაიტანა.

თანამედროვე ფეხბურთი კვლავ შობს ბრწყინვალე ინდივიდუალისტებს, თუმცა დღეს მწვრთნელები უფრო მეტად „ჩარჩოებში მოქცეულ თავისუფლებაზე“ საუბრობენ. უეფას ტექნიკური დამკვირვებელი რუი ფარია მიიჩნევს, რომ ტაქტიკურ სტრუქტურასა და კრეატივს შორის ბალანსის პოვნა თანამედროვე ფეხბურთის ერთ-ერთი ყველაზე რთული გამოწვევაა. მსგავსი მოსაზრება აქვს პეპ გვარდიოლასაც — მისი თქმით, შემტევებს თავისუფლება სჭირდებათ, თუმცა გუნდის წინაშე გარკვეული პასუხისმგებლობები მაინც აკისრიათ.

შესაძლოა, მთავარი განსხვავება სწორედ ესაა. ბაჯოსნაირ ფეხბურთელებს თითქოს მეტი უფლება ჰქონდათ, თამაში საკუთარი სცენარით წარემართათ.

მომავალში კიდევ ბევრ დიდებულ მოთამაშეს ვიხილავთ, თუმცა ასეთი პერსონაჟები იმ ეპოქას მართლაც გამორჩეულს ხდიდნენ.

(წყარო: The Guardian)