ბარსელონას“ ისტორიის ყველაზ??…

🚨 „ბარსელონას“ ისტორიის ყველაზე წარუმატებელი ფეხბურთელების სიმბოლური გუნდი — ეთანხმებით ამ შემადგენლობას? ვინმე ხომ არ გამოგვრჩა? 🤔

„ბარსელონას“ ისტორია, როგორც წესი, ოქროს ასოებით იწერება — ეს არის ესთეტიკური სრულყოფილებისა და მუდმივი დომინაციის ქრონიკა. იოჰან კრუიფის ტაქტიკური რევოლუციიდან პეპ გვარდიოლას ეპოქამდე, „კამპ ნოუ“ მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელების თავშესაფარი იყო. თუმცა, რონალდინიოსა თუ ლიონელ მესის გვერდით, კლუბის ისტორიას ჩრდილოვანი მხარეც აქვს. „ბარსელონას“ ყველა დროის ყველაზე ცუდი თერთმეტეული მხოლოდ სუსტი მოთამაშეების სია არ არის, რადგან ასეთ სიმაღლეზე შემთხვევით ვერავინ ხვდება. ეს უფრო იმ ფეხბურთელების კრებულია, რომლებისთვისაც „ბლაუგრანას“ მაისური აუტანელი ტვირთი აღმოჩნდა. ეს არის ტაქტიკური შეუსაბამობის, პანიკური შესყიდვებისა და იმ ფსიქოლოგიური წნეხის ისტორია, რომელიც შეუძლებელი სტანდარტების დაკმაყოფილების მცდელობას ახლავს.

იმის გასაგებად, თუ როგორ ხვდება მოთამაშე ამ სიაში, 2000-იანი წლების დასაწყისს უნდა გადავხედოთ, როდესაც კლუბში ჟოან გასპარის პრეზიდენტობისას არასტაბილური პერიოდი იდგა. ლუიშ ფიგუს „რეალში“ სკანდალური ტრანსფერის შემდეგ, კლუბმა ქაოტური შესყიდვები დაიწყო. სწორედ მაშინ გამოჩნდნენ ფაბიო როშემბაკი და ჯოვანი — ახალგაზრდა ბრაზილიელები, რომლებსაც ისეთი სიცარიელის შევსება დაავალეს, რომლის მასშტაბებსაც თავად ვერ აცნობიერებდნენ. მათ გვერდითაა ფილიპ კრისტანვალიც — „მონაკოში“ დახვეწილი მცველი, რომელმაც კატალონიურ წნეხს ვერ გაუძლო, ორიენტაცია სრულიად დაკარგა და ელიტარულ ფეხბურთს საერთოდ ჩამოშორდა.

კლუბის ყველაზე წარმატებულ პერიოდშიც კი, სკაუტინგის დეპარტამენტი შეცდომებისგან დაზღვეული არ იყო. 2009 წელს დმიტრო ჩიგრინსკის ტრანსფერი გვარდიოლას ეპოქის ერთ-ერთ მთავარ ჩავარდნად ითვლება. „შახტარიდან“ 25 მლნ ევროდ ნაყიდი უკრაინელი დაცვის ბურჯი უნდა გამხდარიყო, თუმცა სტილისტურად გუნდს ვერ მოერგო. ყოველი არაზუსტი პასი გულშემატკივრების უკმაყოფილებას იწვევდა და გვარდიოლას მცდელობის მიუხედავად, ჩიგრინსკი სულ რაღაც ერთ სეზონში უკანვე გაყიდეს. მისი კარიერა იმის შეხსენებაა, რომ ერთ ლიგაში გამოვლენილი ტექნიკური უნარები ყოველთვის არ შეესაბამება „ბარსელონას“ სისტემის თითქმის რელიგიურ მოთხოვნებს.

დაცვაში პრობლემები ამით არ სრულდება. დუგლასი, რომელიც 2014 წელს „სან პაულუდან“ გადმოვიდა, კლუბის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე იდუმალ შენაძენად რჩება. მან მოედანზე მხოლოდ რამდენიმე მატჩი ჩაატარა და ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, რომ გუნდის ტემპს საერთოდ ვერ ჰყვებოდა. ასევე იყო უინსტონ ბოგარდეც — ლუი ვან გაალის ეპოქის მსხვერპლი, რომელიც მწვრთნელის ხისტ ფილოსოფიასა და ფანების მოლოდინებს შორის მოექცა. ესენი იყვნენ ფეხბურთელები, რომლებიც კლუბის განვითარების ტემპს ვერ დაეწივნენ.

შეტევაში ჩავარდნებს ხშირად ფასის მიხედვით საზღვრავენ. ფილიპე კოუტინიო, რომელიც „ლივერპულიდან“ სარეკორდო თანხად შეიძინეს, ამ მხრივ ყველაზე ტრაგიკული ფიგურაა. ინგლისში მსოფლიო დონის ვარსკვლავმა „ბარსელონაში“ საკუთარი ადგილი ვერ იპოვა, რადგან მის პოზიციას მესი იკავებდა. ირონიულია, რომ „ბაიერნში“ იჯარით ყოფნისას, მან მშობლიურ კლუბს ისტორიულ 8:2-ით დასრულებულ მატჩში ორი გოლი გაუტანა. ანტუან გრიზმანი კი, მიუხედავად მსოფლიო ჩემპიონობისა, ტაქტიკურ თავსატეხად იქცა, რომელიც ვერცერთმა მწვრთნელმა ვერ ამოხსნა.

არსებობს „აჩრდილი ფეხბურთელების“ კატეგორიაც. კეირისონი და ენრიკე, რომლებშიც კლუბმა სოლიდური თანხა გადაიხადა, „ბარსელონას“ პირველ გუნდში ერთხელაც არ გამოჩენილან. მათი ტრანსფერები უფრო ხელმძღვანელობის არასწორი მენეჯმენტის ბრალი იყო, ვიდრე თავად მოთამაშეების ნიჭის ნაკლებობის. ეს ის შემთხვევაა, როდესაც კლუბის სატრანსფერო სტრატეგიამ მოედანთან კავშირი დაკარგა.

რაც შეეხება მეკარეებს, 90-იანების ბოლოს ანდონი ზუბისარეტას შემცვლელის ძიებამ კლუბი ნამდვილ ქაოსამდე მიიყვანა. რუსტუ რეჩბერი, 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის გმირი, კატალონიაში დიდი რეპუტაციით ჩავიდა, თუმცა ენობრივმა ბარიერმა და ფეხით თამაშის სპეციფიკურმა მოთხოვნამ პრობლემები შეუქმნა. საბოლოოდ, მან ადგილი ახალგაზრდა ვიქტორ ვალდესს დაუთმო. ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ „კამპ ნოუზე“ მეკარისთვის ხელებზე მეტად ფეხებით თამაში და აზროვნებაა მნიშვნელოვანი.

საბოლოო ჯამში, ასეთი გუნდის შედგენა კლუბის იდენტობის მკაცრ ბუნებაზე მეტყველებს. ალექსანდრ გლები თუ ანდრე გომეში — ეს ის ფეხბურთელები არიან, რომლებმაც სტადიონის ფსიქოლოგიურ წნეხს ვერ გაუძლო. გომეშმა ერთხელ გულწრფელად აღიარა, რომ წნეხის გამო სახლიდან გასვლისაც კი ეშინოდა. სწორედ ეს ადამიანური ფაქტორი განსაზღვრავს „ყველაზე ცუდ“ არჩევანს; ეს იშვიათადაა მონდომების ნაკლებობა — ეს უფრო არასწორი ადამიანის ყოფნაა მსოფლიოს ყველაზე მომთხოვნ გარემოში. ისინი კლუბის ისტორიის ნაწილად რჩებიან, როგორც აუცილებელი ჩრდილები, რომლებიც ლეგენდების ბრწყინვალებას კიდევ უფრო მეტად უსვამენ ხაზს.