ბრაზილიისა და „მილანის“…

🚨 ბრაზილიისა და „მილანის“ ლეგენდარული მეკარე, ნელსონ დიდა იუბილარია!

„როსონერის“ ყოფილი კარის დარაჯი 51 წლის გახდა. კარიერის განმავლობაში ის ისეთი ბრაზილიური კლუბების ღირსებას იცავდა, როგორებიცაა „კრუზეირო“, „ინტერნასიონალი“, „კორინთიანსი“ და „გრემიო“. ასევე, ძალები ევროპაში, შვეიცარიულ „ლუგანოშიც“ მოსინჯა.

„სელესაოს“ შემადგენლობაში დიდამ 93 მატჩი ჩაატარა. ის სამი მსოფლიო ჩემპიონატისა და ოთხი კოპა ამერიკის მონაწილეა.

ნელსონ დე ჟეზუს სილვა, რომელსაც საფეხბურთო სამყარო უბრალოდ დიდას სახელით იცნობს, 1973 წლის 7 ოქტომბერს ბაიას შტატის პატარა ქალაქ ირარაში დაიბადა. მოგვიანებით მისი ოჯახი ალაგოასში გადასახლდა. სწორედ აქ, მტვრიან მინდვრებზე დაიწყო იმ რეფლექსების გამომუშავება, რომლებმაც წლების შემდეგ ევროპის უდიდესი სტადიონები დაადუმა. საინტერესოა, რომ ახალგაზრდობაში ის ფრენბურთსაც კარგად თამაშობდა — ბევრი მიიჩნევს, რომ სწორედ ამ სპორტმა განაპირობა მისი გამორჩეული კოორდინაცია და მაღალი ბურთების დაჭერის უბადლო უნარი.

პროფესიული გზა „არაპირაკას კრუზეიროში“ დაიწყო, თუმცა მისი პოტენციალი პირველად „ვიტორიაში“ შენიშნეს. 1993 წელს, სულ რაღაც 20 წლის ასაკში, ის უკვე გუნდის ძირითადი მეკარე იყო და კლუბს ბრაზილიის ჩემპიონატის ფინალამდე მიჰყვა. მიუხედავად „პალმეირასთან“ მარცხისა, ახალგაზრდა დიდამ ყველას დაანახა, რომ დიდი მომავალი ჰქონდა.

1994 წელს ის ბელუ-ორიზონტის „კრუზეიროში“ გადავიდა, სადაც ელიტარული მეკარის სტატუსი საბოლოოდ განიმტკიცა. „რაპოზას“ რიგებში გატარებული ხუთი წლის განმავლობაში მან ბრაზილიის თასი (1996) და ლიბერტადორესის თასი (1997) მოიგო. ამ უკანასკნელის ფინალში, „სპორტინგ კრისტალთან“, დიდამ კარი მშრალად შეინახა და კონტინენტის საუკეთესო მეკარედ აღიარეს.

ევროპული ტრანსფერი რთული გამოდგა. „მილანში“ გადასვლას „კრუზეიროსთან“ ხანგრძლივი სამართლებრივი დავა მოჰყვა, რის გამოც დროებით შვეიცარიულ „ლუგანოში“ მოუწია თამაში. მოგვიანებით კი იჯარით „კორინთიანსს“ შეუერთდა.

სწორედ „კორინთიანსში“ იქცა დიდა პენალტების ნამდვილ რისხვად. 1999 წლის ჩემპიონატის ნახევარფინალში, „სან-პაულუსთან“ მატჩში, მან ლეგენდარულ რაის ერთ შეხვედრაში ორი პენალტი აუღო, რაც ბრაზილიური ფეხბურთის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაიწერა. 2000 წელს კი „ტიმაოსთან“ ერთად მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი მოიგო — ფინალში „ვასკო და გამასთან“ სერიაში მისი ავტორიტეტი გადამწყვეტი აღმოჩნდა.

„მილანში“ მისი პირველი წლები სკანდალით დაიწყო — ყალბი პორტუგალიური პასპორტის გამო დისკვალიფიკაცია მისცეს. თუმცა, 2002 წელს დაბრუნებულმა დიდამ ყველაფერი თავიდან დაიწყო. 2002-03 წლების სეზონში კრისტიან აბიატის ტრავმის შემდეგ შანსი მიიღო და ის ხელიდან აღარ გაუშვია. კარლო ანჩელოტის გუნდში ის პაოლო მალდინის, ალესანდრო ნესტასა და ალესანდრო კოსტაკურტას ზურგს უმაგრებდა.

კარიერის პიკი 2003 წლის ჩემპიონთა ლიგის ფინალი გამოდგა. „ოლდ ტრაფორდზე“, „იუვენტუსთან“ მატჩისშემდგომ სერიაში, დიდამ დავიდ ტრეზეგეს, მარსელო ზალაიეტასა და პაოლო მონტეროს პენალტები მოიგერია. ის გახდა პირველი ბრაზილიელი მეკარე, რომელმაც ჩემპიონთა ლიგა ძირითად შემადგენლობაში მოიგო.

ამას მოჰყვა სერია A-ს ტიტული 2004 წელს. დიდა მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო მეკარედ ითვლებოდა, თუმცა 2004-05 წლების სეზონში „ევროდერბის“ დროს მომხდარმა ინციდენტმა, როცა მას მაშხალა მოხვდა, დიდი კვალი დატოვა. იმავე წელს სტამბოლის ფინალში „ლივერპულთან“ მარცხი მტკივნეული გამოდგა, თუმცა რევანში 2007 წელს შედგა — ათენში დიდამ დამაჯერებლად ითამაშა და ჩემპიონთა ლიგის თასი მეორედ აღმართა. მოგვიანებით მან მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატიც მოიგო, სადაც „მილანმა“ „ბოკა ხუნიორსი“ დაამარცხა.

„მილანიდან“ 2010 წელს წავიდა. 300-ზე მეტი მატჩი, ორი ჩემპიონთა ლიგა, სკუდეტო და უამრავი ტიტული — ასეთი იყო მისი იტალიური მონაგარი. ორი წლის შემდეგ კი ბრაზილიაში დაბრუნდა და „პორტუგეზაში“, „გრემიოსა“ და „ინტერნასიონალში“ დაამტკიცა, რომ ასაკის მიუხედავად, კვლავ უმაღლეს დონეზე იყო. კარიერა 2015 წელს, 40 წელს გადაცილებულმა დაასრულა.

სანაკრებო დონეზე დიდამ ეპოქა შექმნა. 2002 წლის ტრიუმფალურ მუნდიალზე ის მარკოსის დუბლიორი იყო, თუმცა 2006 წელს გერმანიაში უკვე ძირითადში იდგა. ამით მან უდიდესი სოციალური ბარიერი დაამსხვრია — 1950 წლის შემდეგ ის პირველი შავკანიანი მეკარე გახდა, რომელმაც ბრაზილიის ნაკრების კარი მსოფლიო ჩემპიონატზე დაიცვა.

დიდას მეტსახელად „ო ჟელოს“ (ყინულს) ეძახდნენ. ის არასდროს ყვიროდა, დაცვას მშვიდად მართავდა და პოზიციას იდეალურად არჩევდა. მისი სიმშვიდე და პენალტების მოგერიების ტექნიკა ისტორიაში დარჩება.

დღეს ნელსონ დე ჟეზუს სილვა კვლავ „მილანშია“ და გამოცდილებას ახალ თაობას უზიარებს. ის არის კაცი, რომელმაც დაამტკიცა, რომ ბრაზილიელი მეკარე შეიძლება იყოს მსოფლიოში საუკეთესო არა აკრობატიკით, არამედ დისციპლინითა და ფოლადისებრი ნერვებით.