ზუსტად 35 წლის წინ, ამ დღეს…

🚨⚽ ზუსტად 35 წლის წინ, ამ დღეს, „ნოტინგემ ფორესტმა“ ლიგის თასის მეორე რაუნდში სტუმრად „ბოლტონ უონდერერსი“ დაამარცხა. ბრაიან კლაფის გუნდიდან როი კეინმა დუბლი შეასრულა, ხოლო თითო გოლი შერინგემმა, გეინორმა და ბლეკმა გაიტანეს. „ფორესტი“ ფინალში გავიდა, სადაც „მანჩესტერ იუნაიტედთან“ 0:1 დამარცხდა.

„ბერნდენ პარკის“ პროჟექტორები მოედანზე გრძელ, დრამატულ ჩრდილებს ჰფენდა, რომელიც ხშირად ატარებდა ლანკაშირის მკაცრი ზამთრის კვალს. თუმცა, ოთხმოცდაათიანების დასაწყისის იმ კონკრეტულ საღამოს, ჰაერში სენსაციის მოლოდინი ტრიალებდა. „ბოლტონ უონდერერსი“, რომელიც მაშინ ქვედა დივიზიონებიდან ძველი დიდების დაბრუნებას ცდილობდა, მასპინძლობდა „ნოტინგემ ფორესტს“ — ინგლისური ფეხბურთის ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო გუნდს. ბრაიან კლაფის უნიკალური და თავისებური ხელმძღვანელობით, „ფორესტი“ იქ მხოლოდ საბრძოლველად როდი ჩავიდა; მათ სურდათ ეჩვენებინათ იმ ფილოსოფიის უპირატესობა, რომელიც პასის სიმარტივესა და ინდივიდუალურ გამბედაობას ეფუძნებოდა. ეს იყო ღამე, რომელმაც ნათლად წარმოაჩინა ოქროს ეპოქის დასასრულისა და ახალი, მრისხანე ტალანტის აღზევების ზღვარზე მყოფი გუნდი.

მასპინძლების ხუთი გოლით განადგურება უმაღლესი დივიზიონის კლასის ნამდვილი მასტერკლასი იყო. ამ ბრწყინვალე თამაშის ცენტრში ახალგაზრდა როი კეინი იდგა — ფეხბურთელი, რომლის უხეში ენერგია და დაუღალავი შრომა მას უკვე ქვეყნის ყველაზე პერსპექტიულ მოთამაშედ აქცევდა. „კობ რამბლერსიდან“ საკმაოდ მოკრძალებულ ფასად გადმოსული კეინი სწრაფად იქცა კლაფის ნახევარდაცვის გულად. მისი ორი გოლი იმ საღამოს მისი იდეალური ალღოსა და შეუპოვრობის დასტური იყო; მას ჰქონდა საგოლე ალღო, რაც ხშირად შეუმჩნეველი რჩებოდა მისი მებრძოლი ხასიათის ჩრდილში. მის გვერდით ტედი შერინგემის ელეგანტურობა იდეალურ ბალანსს ქმნიდა. შერინგემმა, რომელიც ზაფხულში „მილუოლიდან“ გადმოვიდა, „ფორესტის“ შეტევას ინტელექტი შემატა. ის თითქოს სულ სხვა განზომილებაში თამაშობდა, ვიდრე მის გარშემო მყოფი დაბნეული მცველები. მისი გოლი სიმშვიდის ტიპური გამოვლინება იყო იმ ხუთგოლიან შოუში, რომელშიც თავი ტომი გეინორმა და კინგსლი ბლეკმაც გამოიჩინეს.

კინგსლი ბლეკის თამაში განსაკუთრებით სიმბოლური იყო იმ ეპოქისთვის. „ლუტონ თაუნიდან“ მოსული ხმაურიანი შენაძენი ტრადიციული სტილის გარემარბი გახლდათ, რომელსაც ფლანგების ათვისება ევალებოდა — ზუსტად ის, რასაც კლაფი ყოველთვის ითხოვდა. ტომი გეინორი კი იმ საიმედო და შრომისმოყვარე ბირთვს წარმოადგენდა, რომელსაც კლაფი სრულად ენდობოდა დავალებების უმარტივესად შესასრულებლად. ეს გამარჯვება მხოლოდ სათასო ეტაპის გადალახვა არ ყოფილა, ეს იყო განაცხადი. სამწვრთნელო კარიერის მიწურულს კლაფმა შეკრიბა გუნდი, რომელიც ყოველგვარი შიშის გარეშე თამაშობდა, რასაც ზურგს უმაგრებდა დეს უოკერის ბრწყინვალე დაცვა და სტიუარტ პირსის მრისხანე ლიდერობა. ისინი შექმნილნი იყვნენ პლეი-ოფის ფორმატისთვის, სადაც კლაფის უნარი, თამაში მარტივ ელემენტებამდე დაეყვანა, „ფორესტს“ ფსიქოლოგიურ უპირატესობას ანიჭებდა უფრო ტაქტიკურ ან ფრთხილ მეტოქეებთან შედარებით.

1991-92 წლების ლიგის თასის გათამაშება, რომელიც მაშინ „რამბელოუს თასის“ სახელით იყო ცნობილი, ნოტინგემშირული კლუბისთვის ამაღელვებელ მოგზაურობად იქცა. „ბოლტონის“ ბარიერის გადალახვის შემდეგ, ისინი ეტაპებს ისეთი დაჯერებულობით გადიოდნენ, თითქოს ბედისწერას ასაკოვანი კლაფისთვის ბოლო ტიტული უნდა ეჩუქებინა. უემბლისკენ მიმავალი გზა რთული დაბრკოლებებით იყო სავსე, მათ შორის იყო დასამახსოვრებელი ნახევარფინალური დაპირისპირება „ტოთენჰემ ჰოტსპურთან“. „ფორესტის“ უნარი, დაეცვა ბალანსი საიმედო დაცვასა და ელვისებურ, მჭრელ კონტრშეტევებს შორის, მათ სათასო ტურნირების საშინელ მეტოქედ აქცევდა. გულშემატკივრებისთვის ეს იმ სულისკვეთების გაცოცხლებას ჰგავდა, რომლითაც კლუბი სამოცდაათიანი და ოთხმოციანი წლების ბოლოს ამ ტურნირზე დომინირებდა. ყველას სჯეროდა, რომ შერინგემის ინტელექტისა და კეინის ცეცხლის ნაზავი საკმარისი იქნებოდა მწვანე სპორტულ ჟაკეტში გამოწყობილი ლეგენდისთვის კიდევ ერთი ტიტულის მოსაპოვებლად.

1992 წლის 12 აპრილს, უემბლის სტადიონზე გამართულმა ფინალმა თაობათა დაპირისპირების სცენა მოამზადა. „ნოტინგემ ფორესტი“ დაუპირისპირდა „მანჩესტერ იუნაიტედს“, რომელიც თავად იდგა გარდამტეხი ეპოქის ზღვარზე ალექს ფერგიუსონის ხელმძღვანელობით. ეს იყო მატჩი დიდი ფსონებითა და მინიმალური უპირატესობით, რომელიც უემბლის მწვანე და ვრცელ მინდორზე გათამაშდა. „ფორესტმა“, თავისი საფირმო წითელი ფორმით, თამაში დაიწყო შემადგენლობით, რომელშიც ნაიჯელ კლაფის კრეატიულობა და კეინის დაუღალავი ენერგია გამოირჩეოდა. თუმცა, მატჩის ბედი ერთმა მომენტმა გადაწყვიტა. ბრაიან მაკკლერმა ადრეულ ეტაპზევე გაიტანა „იუნაიტედისთვის“ და მიუხედავად „ფორესტის“ მცდელობისა, გაეთანაბრებინა ანგარიში — მათ შორის რამდენჯერმე სერიოზულად გამოსცადეს პეტერ შმეიხელი — გოლი მაინც ვერ გაიტანეს. 0:1 დამარცხება მწარე აბი აღმოჩნდა, რაც ლეგენდარული მწვრთნელის ხელმძღვანელობით „ფორესტის“ ბოლო დიდ სათასო ფინალს ნიშნავდა.

ამ სეზონის მნიშვნელობა და ბოლტონში გამართული ის ღამე, რომელმაც გუნდს იმპულსი მისცა, ბევრად სცდება ფინალის შედეგს. „მანჩესტერ იუნაიტედისთვის“ ეს გამარჯვება ფერგიუსონის ეპოქის პირველი დიდი შიდა თასი იყო, რაც პრემიერ ლიგის წლებში მათი დომინირების პლაცდარმად იქცა. „ნოტინგემ ფორესტისთვის“ კი ეს იყო უნიკალური სპორტული იმპერიის ბოლო გაელვება. ერთ წელიწადში კლუბი ახლად შექმნილი პრემიერ ლიგიდან გავარდნის ტრაგედიას განიცდიდა, ბრაიან კლაფი კი სამუდამოდ ჩამოშორდებოდა ფეხბურთს, რომელიც მან ფუნდამენტურად შეცვალა. ფეხბურთელებს, რომლებმაც „ბერნდენ პარკზე“ გაიბრწყინეს, სრულიად განსხვავებული ბედი ეწიათ: კეინი და შერინგემი საბოლოოდ „ოლდ ტრაფორდზე“ თანაგუნდელები გახდნენ და უდიდესი ტიტულები მოიგეს, სხვები კი სამუდამოდ დარჩნენ „სითი გრაუნდის“ საამაყო ისტორიის ნაწილად.

დღეს, როდესაც ამ 5:2 გამარჯვებას ვიხსენებთ, ის კლაფის „ფორესტის“ საუკეთესო ილუსტრაციაა — გუნდის, რომელიც ასე უყვარდათ და ასე ეშინოდათ. ეს იყო თამაში, სავსე შარმით, დაუნდობლობითა და შემტევი ფეხბურთისადმი ურყევი ერთგულებით. ახალგაზრდა როი კეინის ნახევარდაცვაში გარღვევები, შერინგემის ინტელექტითა და ბლეკის სისწრაფით ზურგგამაგრებული, გულშემატკივართა მთელი თაობისთვის ძვირფას მოგონებად რჩება. ეს იყო დრო, როდესაც თასის მაგია ჯერ კიდევ ცოცხლობდა, ხოლო ისეთ ცივ და რთულ სტადიონზე სტუმრობა, როგორიც „ბერნდენ პარკი“ იყო, ბრაიან კლაფის ბიჭებისთვის კიდევ ერთი შანსი გახლდათ იმის დასამტკიცებლად, რომ ფეხბურთის ყველაზე მარტივი გზა თითქმის ყოველთვის ყველაზე ლამაზია. ტიტული მათ საბოლოოდ ხელიდან გაუსხლტათ, მაგრამ ეს მოგზაურობა სამუდამოდ დარჩება იმ კლუბის ისტორიის განმსაზღვრელ თავად, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში არაორდინალურს ჩვეულებრივ მოვლენად აქცევდა.