ჯიჯი ბუფონი და „პარმა“ — იქ…

🇮🇹 🧤 ჯიჯი ბუფონი და „პარმა“ — იქ, სადაც ყველაფერი დაიწყო და დასრულდა.

1995 წლის ნოემბრის სუსხიანი დღე. 17 წლის ბიჭი, აჩეჩილი თმითა და მასზე რამდენიმე ზომით დიდი მაისურით, „სტადიო ენიო ტარდინის“ გვირაბში დგას. წინ ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე საშინელი შემტევი ხაზი ელოდება — „პარმა“ „მილანს“ მასპინძლობს, გუნდს, რომლის რიგებშიც „ოქროს ბურთის“ მფლობელი ჯორჯ ვეა და გენიალური რობერტო ბაჯო თამაშობენ. ვეტერანი ლუკა ბუჩის არყოფნამ გულშემატკივრებში მცირე შფოთვა გამოიწვია, თუმცა იმ დღეს იტალიური სამეკარეო სკოლის ისტორია სამუდამოდ შეიცვალა.

ახალგაზრდა ჯანლუიჯი ბუფონმა სადებიუტო მატჩში კი არ იარსება, არამედ მოედანზე იბატონა. მისმა ინსტინქტურმა და თავგანწირულმა მოგერიებებმა „მილანის“ ვარსკვლავები სასოწარკვეთაში ჩააგდო, საფეხბურთო სამყარო კი აღაფრთოვანა. ეს იყო თითქმის სამათწლიანი ეპოქის დასაწყისი, რომელიც უიშვიათესი ნიჭისა და საოცარი სტაბილურობის ნაზავად იქცა.

ბუფონი 1978 წელს კარარაში დაიბადა. სპორტი მის ოჯახში მთავარი ენა იყო: დედა ბირთვისა და დისკოს მტყორცნელი გახლდათ, მამა — ძალოსანი, დები კი პროფესიონალი ფრენბურთელები. თავიდან ჯიჯი ნახევარმცველი იყო, თუმცა 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატმა ყველაფერი შეცვალა. კამერუნელი თომას ნ’კონოს თამაშმა ისე მოხიბლა, რომ კარში ჩადგომა გადაწყვიტა. 13 წლის ასაკში ის უკვე „პარმას“ აკადემიაში ირიცხებოდა.

მისი პროგრესი წარმოუდგენელი გამოდგა. ნევიო სკალას, მოგვიანებით კი კარლო ანჩელოტისა და ალბერტო მალეზანის ხელში, ბუფონი იმ „პარმას“ სიმბოლოდ იქცა, რომელიც იტალიურ გრანდებს ტოლს არ უდებდა. ეს „შვიდი დის“ ეპოქა იყო, როცა სერია A მსოფლიო ფეხბურთის ცენტრად ითვლებოდა. ფაბიო კანავაროსთან, ლილიან ტიურამთან და ერნან კრესპოსთან ერთად, ბუფონმა 1999 წელს იტალიის თასი და უეფას თასი მოიგო.

2001 წელს „იუვენტუსმა“ მეკარისთვის იმ დროისთვის სარეკორდო თანხა, 52 მლნ ევრო გადაიხადა. ბუფონმა ედვინ ვან დერ სარი შეცვალა და პირველივე სეზონში სკუდეტო მოიგო. 2003 წელს, ჩემპიონთა ლიგის ფინალში, მან ფილიპო ინძაგის თავური დარტყმის შემდეგ სასწაულებრივი „სეივი“ შემოგვთავაზა, თუმცა „იუვე“ „მილანთან“ მაინც დამარცხდა. ეს თასი მისთვის ერთ-ერთ აუხდენელ ოცნებად დარჩა, მიუხედავად იმისა, რომ ფინალში კიდევ ორჯერ, 2015 და 2017 წლებში ითამაშა.

2006 წელს „კალჩოპოლის“ სკანდალმა იტალია შეძრა — „იუვენტუსს“ ტიტულები ჩამოართვეს და სერია B-ში დააქვეითეს. მაშინ, როცა სხვა ვარსკვლავები გუნდიდან გარბოდნენ, მსოფლიო ჩემპიონმა ბუფონმა დარჩენა არჩია. ამ ერთგულებამ ის კლუბის უდიდეს ხატად აქცია. მან ერთი სეზონი ქვედა დივიზიონში გაატარა და გუნდს ელიტაში დაბრუნებაში დაეხმარა.

მისი სანაკრებო კარიერაც მსგავსი დიდებულებით გამოირჩეოდა. „აძურის“ რიგებში დებიუტი 1997 წელს, მოსკოვის თოვლიან მატჩში ჰქონდა. კარიერის პიკი კი 2006 წლის მუნდიალი იყო, სადაც ბუფონი თითქმის დაუმარცხებელი აღმოჩნდა — მთელ ტურნირზე მხოლოდ ორი გოლი გაუშვა. ფინალში ზინედინ ზიდანის დარტყმის მოგერიება კი მსოფლიო ჩემპიონატების ისტორიაში ერთ-ერთ საკულტო მომენტად დარჩა. იმ წელს „ოქროს ბურთის“ გამოკითხვაში მან მეორე ადგილი დაიკავა.

ანტონიო კონტეს მოსვლასთან ერთად, ბუფონმა და „იუვენტუსმა“ ახალი ერა დაიწყეს. ბარძალი-ბონუჩი-კიელინისთან ერთად მან გაუვალი კედელი შექმნა. ამ პერიოდში გუნდმა ზედიზედ 9 სკუდეტო მოიგო, ბუფონმა კი სერია A-ს რეკორდი დაამყარა — 974 წუთი გოლის გარეშე.

2018 წელს მან ძალები პარიზში მოსინჯა, სადაც საფრანგეთის ჩემპიონი გახდა, თუმცა ტურინის მიზიდულობა უფრო ძლიერი აღმოჩნდა. 2019-ში დაბრუნდა, პაოლო მალდინის რეკორდი მოხსნა და კიდევ ერთი იტალიის თასი მოიგო — ამჯერად ფედერიკო კიეზასთან ერთად, რომლის მამასთან, ენრიკოსთან ერთადაც წლების წინ „პარმაში“ თამაშობდა.

კარიერის ფინალური თავი კი პოეტური გამოდგა. 2021 წელს, დებიუტიდან 26 წლის შემდეგ, ბუფონი „პარმაში“ დაბრუნდა. 45 წლის ასაკშიც კი ის მოედანზე საოცრებებს აკეთებდა. 2023 წლის აგვისტოში მან საფეხბურთო კარიერა დაასრულა, როგორც იტალიის ნაკრების ისტორიაში ყველაზე მეტი მატჩის (176) მქონე ფეხბურთელმა.

ბუფონი მხოლოდ ტიტულები და სტატისტიკა არ არის. ის ღიად საუბრობდა დეპრესიასთან ბრძოლაზე, რითაც ბევრ სპორტსმენს ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე ზრუნვისკენ მოუწოდა. მან ფეხბურთის რამდენიმე ეპოქა გადააბა ერთმანეთს და ყოველთვის ინარჩუნებდა თამაშისადმი უდიდეს პატივისცემას. კარარელი ბიჭი, რომელიც თომას ნ’კონოობაზე ოცნებობდა, თავად იქცა ეტალონად ყველა მომავალი მეკარისთვის. ის მოედნიდან წავიდა არა მხოლოდ როგორც ჩემპიონი, არამედ როგორც სპორტული ვნებისა და ურყევი სულის სიმბოლო.