კაიზერსლაუტერნის“ ცოცხალი…

🚨 „კაიზერსლაუტერნის“ ცოცხალი ბარიერი „აინტრახტ ფრანკფურტის“ წინააღმდეგ 1988-89 წლების სეზონში.

მარცხნიდან მარჯვნივ: მარკუს შუპი, ფრანკ ჰარტმანი, იურგენ ემიგი, კაი ფრიდმანი, მაიკლ შულცი 👹

დაცვით კედელში ყოველთვის განსაკუთრებული დაძაბულობა იგრძნობა. ეს არის კოლექტიური სუნთქვის შეკავების მომენტი, როდესაც ინდივიდუალური იდენტობა დროებით ქრება და ფეხბურთელები ერთიან, მყარ ბარიერად იქცევიან. ბუნდესლიგის 1988-89 წლების სეზონის ამ კადრში „კაიზერსლაუტერნის“ ხუთი ფეხბურთელი „ფრიც ვალტერ შტადიონზე“ „აინტრახტის“ საჯარიმო დარტყმას ელოდება. ეს ფოტო იმ ეპოქის სიმბოლოა: ტალახიანი შორტები, მძიმე ტყავის ბურთები და დასავლეთ გერმანიის ფეხბურთის პირველყოფილი ინტენსივობა.

ამ ცოცხალი კედლის ცენტრში მაიკლ შულცი დგას — ფეხბურთელი, რომელიც იმ ათწლეულის ფიზიკურ ძალას განასახიერებდა. მაღალი, ქერა შულცისთვის ეს „წითელ ეშმაკებში“ ბოლო სეზონი იყო, რის შემდეგაც ის „დორტმუნდის ბორუსიაში“ გადავიდა. მის გვერდით იმ გუნდის საყრდენები დგანან, რომელიც საშუალო დონის კლუბიდან ნამდვილ გრანდად გარდაიქმნებოდა. მარკუს შუპი, ჯგუფში ყველაზე ახალგაზრდა, კლუბის ტექნიკურ მომავალს წარმოადგენდა — მოგვიანებით მან „ბაიერნთან“ ერთად ტიტულებიც მოიგო. ფრანკ ჰარტმანთან, იურგენ ემიგთან და კაი ფრიდმანთან ერთად, ისინი იმ შემადგენლობის ნაწილი იყვნენ, რომელმაც ზუსტად იცოდა, რას ნიშნავდა „ბეცენბერგზე“ თამაში.

1988-89 წლების კამპანია „კაიზერსლაუტერნისთვის“ ძალების მოკრების პერიოდი გამოდგა. იოზეფ შტაბელის ხელმძღვანელობით გუნდმა მეცხრე ადგილი დაიკავა, თუმცა მათ საშინაო არენაზე ყოველთვის მძიმე ატმოსფერო სუფევდა. „ფრიც ვალტერ შტადიონი“, რომელიც ქალაქის თავზე, ბორცვზე მდებარეობს, თავისი დამაშინებელი გარემოთი ლეგენდარული იყო. ოთხმოციანი წლების ბოლოს კაიზერსლაუტერნში სტუმრობა ნამდვილი გამოცდა გახლდათ. გულშემატკივრები მოედანთან ძალიან ახლოს იყვნენ და „ბეცეს შეგრძნება“ რეალური ძალა იყო, რომელიც მასპინძლებს ტიტულოვანი მეტოქეების დამარცხებაში ეხმარებოდა.

„აინტრახტ ფრანკფურტი“ კი იმ სეზონში გაცილებით რთულ მდგომარეობაში იყო. მიუხედავად ინდივიდუალური ნიჭისა, გუნდი ცხრილის ფსკერზე იმყოფებოდა და ბუნდესლიგაში ადგილის შესანარჩუნებლად პლეი-ოფის თამაშიც კი მოუწია. ამ ორ კლუბს შორის მატჩები ყოველთვის პრინციპული იყო. ზამთრის ტალახიან დღეებში თუ გაზაფხულის საღამოებზე, ეს შეხვედრები არა ტაქტიკურ დახვეწილობას, არამედ ხასიათის სიმტკიცეს ეფუძნებოდა.

იმ პერიოდის ბუნდესლიგაში კვლავ ლიბეროს როლი და პერსონალური მეურვეობა დომინირებდა. დაცვაში თამაში ხშირად უხეში და ფიზიკური იყო. კაი ფრიდმანი და იურგენ ემიგი დაცვის ხაზის ნამდვილი სპეციალისტები იყვნენ. ფრიდმანი მოგვიანებით კლუბის ფოლკლორის ნაწილი გახდა — ის გუნდში დარჩა და ორი წლის შემდეგ ბუნდესლიგის ისტორიული ტიტულიც მოიგო. ეს კადრი სწორედ იმ წარმატების დნმ-ს ასახავს: დათმობაზე უარის თქმა, ფიზიკური სინქრონი და „წითელი მაისურის“ ერთგულება.

ფეხბურთელების სახეებზე გერმანული ფეხბურთის ოქროს ხანის პროფესიონალიზმი იკითხება. გერმანიის ნაკრები მაშინ მსოფლიოს მოქმედი ვიცე-ჩემპიონი იყო, ორ წელიწადში კი რომში თასსაც აღმართავდა. შიდა ჩემპიონატი კი ნიჭიერი მოთამაშეების ნამდვილი სამჭედლო გახლდათ. მაიკლ შულცისთვის ეს სეზონი ტრამპლინი აღმოჩნდა ნაკრებისკენ და 1992 წლის ევროპის ჩემპიონატის ფინალისკენ. სხვებისთვის, როგორიც ჰარტმანი და ემიგი იყვნენ, ეს იყო ყოველდღიური ბრძოლა ქულებისთვის მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე რთულ ლიგაში.

ამ მომენტის მნიშვნელობა ერთ კონკრეტულ საჯარიმო დარტყმაზე გაცილებით მეტია. ეს იყო საძირკველი იმისა, რასაც „კაიზერსლაუტერნმა“ ოთხმოციანი წლების ბოლოს მიაღწია. დაცვის სიმყარე, საჰაერო დომინაცია და კავშირი გულშემატკივართან — ეს ყველაფერი 1991 წელს საჩემპიონო ფორმულად იქცა, როდესაც კლუბმა მთელი ქვეყანა გააოცა.

საბოლოო ჯამში, ეს ფოტო „ბეცეს“ სულისკვეთების სიმბოლოა. ეს არის შეხსენება იმ დროისა, როდესაც ფეხბურთი უფრო ლოკალური და უხეში იყო. აქ არ არის მრავალმილიონიანი სპონსორების ლოგოები, მხოლოდ ბურთი, კარი და ხუთი მამაკაცი წითელ ფორმაში, რომლებიც საკუთარ პოზიციას ბოლომდე იცავენ. ეს არის „წითელი ეშმაკების“ ურყევი ძალის დასტური.