ტედი შერინგემი, ჯიმი კარტერი…

🚨 ტედი შერინგემი, ჯიმი კარტერი და ტონი კასკარინო 1988 წლის მაისში „მილუოლის“ პირველ დივიზიონში აღზევებას ზეიმობენ.

ეს ფოტო ნამდვილი სპორტული კათარზისია — ოთხმოციანი წლების მიწურულის ერთი ჩვეულებრივი ნაშუადღევი, რომელიც ისტორიამ შემოინახა. „მილუოლის“ ლურჯ ფორმაში გამოწყობილი სამი ახალგაზრდა, სიხარულისგან აჟიტირებული და ერთმანეთს გადახვეული. ცენტრში ტედი შერინგემია, რომლის სახეზეც ტრიუმფი იკითხება; მის გვერდით ენერგიული ჯიმი კარტერია, იქვე კი ტონი კასკარინოს მძლავრი ფიგურა ჩანს. ისინი მხოლოდ გამარჯვებას არ ზეიმობენ — ეს ბარიერის გადალახვა იყო. 1988 წლის მაისში, კლუბის ასწლიან ისტორიაში პირველად, ლონდონის დოკების გუნდმა ინგლისური ფეხბურთის უმაღლეს დივიზიონში ადგილი დაიმკვიდრა.

ათწლეულების განმავლობაში „მილუოლი“ თავისი ჯიუტი იდენტობით იყო ცნობილი და დედაქალაქის გლამურის მიღმა ცხოვრობდა. მათი სახლი, ძველი „დენი“, ვიწრო დერეფნებითა და კლაუსტროფობიული ატმოსფეროთი გამოირჩეოდა. თუმცა, მწვრთნელ ჯონ დოჰერტის ხელმძღვანელობით, კლუბმა ისეთი ფეხბურთის თამაში დაიწყო, სადაც სამხრეთ ლონდონური ხასიათი და ელეგანტურობა ერთმანეთს იდეალურად ერწყმოდა. 1987-88 წლების სეზონში ისტორიული პაზლის ყველა ნაწილი შეიკრა და შეიქმნა გუნდი, რომელიც ტექნიკურადაც და ფიზიკურადაც უბადლო იყო.

ამ ტრანსფორმაციის მთავარი შემოქმედები შერინგემისა და კასკარინოს დუეტი გახლდათ. ეს წყვილი ლეგენდარული გახდა. 22 წლის შერინგემი საჯარიმოში ნამდვილი არქიტექტორი იყო — მას სივრცის ისეთი აღქმა ჰქონდა, რომ მცველებისთვის უხილავ ზონებში ჩნდებოდა. კასკარინო კი, რომელიც კლუბმა სარეკორდო თანხად შეიძინა, შერინგემის ინტელექტს თავისი სიმძლავრით ავსებდა. იმ სეზონში მათ ერთად 40-ზე მეტი გოლი გაიტანეს და მეორე დივიზიონის დაცვა უბრალოდ გაანადგურეს.

ამ დუეტს ბურთებით ჯიმი კარტერი ამარაგებდა — სწრაფი და პირდაპირი გარემარბი. სანამ თავდამსხმელები ყურადღების ცენტრში იყვნენ, ნახევარდაცვას ტერი ჰერლოკი ამაგრებდა, რომლის სიმკაცრის მიღმაც დიდი საფეხბურთო ინტელექტი იმალებოდა. ლეს ბრაილისა და კით სტივენსის დახმარებით, „მილუოლი“ მოედანზე არავის არაფერს უთმობდა. ისინი საკუთარი თემის იმიჯით შექმნილი გუნდი იყვნენ — უკომპრომისო და ერთგული, თუმცა ისეთი კლასით თამაშობდნენ, რომ პატივისცემას ლუიშემის ფარგლებს გარეთაც იმსახურებდნენ.

1987-88 წლების კამპანია მიზანმიმართული სვლა იყო მწვერვალისკენ. „მილუოლმა“ სტაბილურობა შეინარჩუნა და ცხრილის სათავეში მოექცა. ეს არ ყოფილა შემთხვევითობა — ეს დოჰერტის სამწლიანი პროექტის კულმინაცია იყო. როდესაც ტიტული ოფიციალურად გაფორმდა, ზეიმი თაობების განმავლობაში დაგროვილი ემოციების ამოფრქვევას ჰგავდა. კლუბმა, რომელიც „არავის უყვარდა“, მთელ ქვეყანას საკუთარი თავი პატივისცემით გააცნო.

ამ მიღწევის მნიშვნელობის გადაფასება შეუძლებელია. „მილუოლისთვის“ პირველი დივიზიონი უცნობი სამყარო იყო — ტელეტრანსლაციები, საკულტო სტადიონები და ინგლისური ფეხბურთის ელიტა: „ლივერპული“, „არსენალი“ და „მანჩესტერ იუნაიტედი“. შერინგემის, კარტერისა და კასკარინოს ფოტო იმ წმინდა ემოციას ასახავს, რომელიც კლუბს სამუდამოდ შეცვლიდა. ეს იყო აუტსაიდერის გამარჯვება, რომელიც სწორი სელექციითა და საკუთარი ტალანტების აღზრდით მოიპოვეს.

აღზევების შემდეგ მომხდარი კი კიდევ უფრო შთამბეჭდავი იყო. 1988 წლის შემოდგომაზე „მილუოლმა“ პირველი დივიზიონი შოკში ჩააგდო. ოქტომბერში გუნდი ინგლისის ჩემპიონატის სათავეშიც კი იმყოფებოდა. სეზონი მე-10 ადგილზე დაასრულეს და დაამტკიცეს, რომ ელიტაში ყოფნას იმსახურებდნენ. თუმცა, წარმატებას გუნდის დაშლა მოჰყვა — გრანდებმა ლიდერები წაიყვანეს. შერინგემი „ნოტინგემ ფორესტში“, შემდეგ კი „ტოტენჰემსა“ და „მანჩესტერ იუნაიტედში“ გადავიდა.

1988 წლის მაისის ის ნაშუადღევი ინგლისური ფეხბურთის კონკრეტული ეპოქის სიმბოლოდ დარჩება. ეს იყო დრო პრემიერ ლიგის შექმნამდე, როდესაც დოკებიდან ამოსულ კლუბს მხოლოდ შრომითა და რწმენით შეეძლო მწვერვალზე ასვლა. ფოტოზე აღბეჭდილი სამი მამაკაცი ყოველთვის დარჩება იმ „მილუოლის“ ავანგარდში, რომელმაც დაამტკიცა, რომ ქალაქის ყველაზე მკაცრ კუთხეშიც კი შეიძლება რაღაც ლამაზი დაიბადოს.