2000/2001 წლების სეზონში…

🚨 2000/2001 წლების სეზონში ფეხბურთის ნეიტრალური ქომაგების უმრავლესობა სერია ა-ს ჩემპიონობისთვის ბრძოლაში „რომას“ ქომაგობდა. რომაელთა ტრიუმფი შემტევების საინტერესო კოლექციასა და ძლიერ ნახევარდაცვას დაეყრდნო. გუნდი ასაკობრივადაც ბალანსირებული გახლდათ: გვერდით ედგნენ გამოცდილი ვეტერანები — ალდაირი, ზაგო და გარკვეულწილად ბატისტუტა, საუკეთესო ფორმაში მყოფი ოსტატები — ტოტი, ტომაზი, მონტელა და ახალგაზრდა, ამომავალი ვარსკვლავი ვალტერ სამუელი.

2000 წლის ზაფხულში იტალიის დედაქალაქში ჰაერი განსაკუთრებული დაძაბულობით იყო გაჟღენთილი — ხმელთაშუაზღვის ცხელი კლიმატი და სპორტული შური ერთმანეთს ერწყმოდა. „რომას“ ფანებისთვის წინა სეზონი ნამდვილი მოთმინების გამოცდა აღმოჩნდა, როცა მათი დაუძინებელი ქალაქური კონკურენტის, „ლაციოს“ მიერ სკუდეტოს აღებას ადევნებდნენ თვალს. „ბიანკოჩელესტეს“ ზეიმი რომის ქუჩებში პასუხს ითხოვდა. კლუბის პრეზიდენტმა ფრანკო სენსიმ გააცნობიერა, რომ დედაქალაქში ფეხბურთის წონასწორობა დაირღვა და მისი რეაქცია საკმაოდ სოლიდური და გადამწყვეტი აღმოჩნდა. მან შექმნა გუნდი, რომელიც არა მხოლოდ იბრძოლებდა, არამედ იდომინებდა და 1983 წლის შემდეგ პირველად ნატვრად ქცეულ ჩემპიონობას დაეუფლებოდა.

ამ ამბიციური პროექტის მთავარი ფიგურა გაბრიელ ბატისტუტას ტრანსფერი გახდა. არგენტინელი ბომბარდირის „ფიორენტინადან“ წამოსაყვანად სენსიმ დაახლოებით 70 მილიარდი იტალიური ლირა გაიღო — 31 წლის ფეხბურთელისთვის ეს კოლოსალური თანხა გახლდათ. ეს იყო რისკი, რომელიც ემყარებოდა რწმენას, რომ „მეფე ლომი“ იყო ის ნაკლული დეტალი, რომელიც ფრანჩესკო ტოტის გენიალურ გადაცემებს გოლებად აქცევდა. ბატისტუტას საკუთარი შესაძლებლობების დამტკიცება სურდა, რადგან ფლორენციაში სკუდეტოს მოგება ვერ შეძლო. მისმა მოსვლამ იტალიურ ფეხბურთში ძალთა ბალანსი მყისიერად შეცვალა.

ფაბიო კაპელო — მწვრთნელი, რომელიც დისციპლინასთან და ტაქტიკურ პრაგმატიზმთან ასოცირდება, ამ ვარსკვლავური შემადგენლობის დასაბალანსებლად იდეალური არქიტექტორი აღმოჩნდა. მან უარი თქვა წინამორბედების შემტევ, ხშირად ქაოსურ სტილზე და გუნდი მკაცრ 3-4-1-2 სქემაზე გადაიყვანა. დაცვის ხაზის საყრდენს გამოცდილი ალდაირი და ანტონიო კარლოს ზაგო წარმოადგენდნენ, თუმცა დაცვას სიმტკიცე ახალგაზრდა არგენტინელმა, ვალტერ სამუელმა შეჰმატა. „კედლის“ მეტსახელით ცნობილი სამუელი თამაშს ბრწყინვალედ კითხულობდა და თავისი ფიზიკური ძალისხმევით ლიგის ყველაზე გამოცდილ თავდამსხმელებსაც კი აფრთხობდა.

ეს ტაქტიკური სისტემა მნიშვნელოვნად ენდობოდა ფლანგის მცველების დაუღალავ შრომას. მარჯვნივ კაფუ, რომელსაც შეუჩერებელი რეიდების გამო „ილ პენდოლინოს“ უწოდებდნენ, შეტევებს მუდმივად ამწვავებდა, მარცხნივ კი ელეგანტური ვინსენ კანდელა გუნდს ტექნიკურ სიზუსტესა და ბალანსს სძენდა. მოედნის ცენტრში გუნდის გული და სული დამიანო ტომაზი გახდა. „ტრიგორიას“ მიღმა ტომაზის ხშირად სათანადოდ ვერ აფასებდნენ, თუმცა მისი გამძლეობა და ბურთის ართმევის უნარი შემტევებს ბრწყინვალების საშუალებას აძლევდა. როდესაც ბრაზილიელმა ემერსონმა სეზონის დაწყებამდე მუხლის მძიმე ტრავმა მიიღო, სწორედ ტომაზიმ და კრისტიანო ძანეტიმ იკისრეს მთავარი ტვირთი და გუნდის ჯადოსნურ თამაშს მყარი საძირკველი ჩაუყარეს.

ამ ტაქტიკური ფორმაციის სათავეში ფრანჩესკო ტოტი იდგა — პლეიმეიკერი, რომელიც უბრალო ნიჭიერი ფეხბურთელიდან კლუბის ნამდვილ სიმბოლოდ ყალიბდებოდა. 2000/2001 წლების სეზონში ტოტიმ ლიდერის პოტენციალი სრულად გამოავლინა. ნახევარდაცვასა და თავდასხმას შორის მოქმედი ტოტის ხედვა და მოზომილი გადაცემები „რომას“ შეტევების მთავარი ძრავა გახლდათ. იგი აკავშირებდა ნახევარდაცვის შრომასა და ბატისტუტასა თუ ვინჩენცო მონტელას საგოლე ინსტინქტებს. მონტელა, რომელიც ხშირად ცვლილებაზე შემოდიოდა ან მარკო დელვეკიოს ენაცვლებოდა, გუნდს თავისი სიმარდითა და აეროპლანისებრი აღნიშვნებით („ლ'აეროპლანინო“) განსაკუთრებულ ელფერს სძენდა.

ჩემპიონობისკენ სავალი გზა დრამატული მომენტებითაც იყო აღსავსე. სეზონის გადამწყვეტი მატჩი 2001 წლის მაისში, ტურინში, „იუვენტუსის“ წინააღმდეგ შედგა. „რომა“ 0:2-ს აგებდა და ჩემპიონობის შანსს კარგავდა. კაპელომ რისკიანი ნაბიჯი გადადგა — ტოტის ნაცვლად მოედანზე იაპონელი ჰიდეტოში ნაკატა შეიყვანა. ამ ცვლილებამ იტალიური ფეხბურთის ისტორია შეცვალა. ნაკატამ შორი დისტანციიდან ულამაზესი გოლით ანგარიშში სხვაობა შეამცირა, შემდეგ კი მისი ძლიერი დარტყმული ედვინ ვან დერ სარმა მოიგერია, თუმცა დამატებაზე მონტელამ გაიტანა და ანგარიში გაათანაბრა — 2:2. ამ ფრემ „რომას“ პირველი ადგილი შეუნარჩუნა და კონკურენტები გატეხა.

სეზონის ფინალისკენ რომი ნამდვილმა ეйფორიამ მოიცვა. უკანასკნელი დაბრკოლება 2001 წლის 17 ივნისს „პარმასთან“ საშინაო შეხვედრა იყო. „სტადიო ოლიმპიკო“ ყვითელ-წითელ ფერებში იყო შეღებილი. დაძაბულობა მე-19 წუთამდე გაგრძელდა, სანამ ტოტიმ მძლავრი დარტყმით კარი არ შეანჯღრია. ემოციების აფეთქება წარმოუდგენელი გახლდათ. შესვენებამდე მონტელამ მეორე გოლი გაიტანა, მეორე ტაიმში კი ბატისტუტამ მარცხენა ფეხით მესამედ აიღო მეტოქის კარი.

მსაჯის საბოლოო სასტვენს ფანების მოედანზე მასობრივი შეჭრა მოჰყვა — გახარებულმა ქომაგებმა ფეხბურთელებს მაისურებიც კი გახადეს. ეს იყო სწორი დაგეგმვის, ინვესტიციებისა და ინდივიდუალური ოსტატობის გამარჯვება. 2000/2001 წლების „რომა“ ფეხბურთის ესთეტებისთვის დღემდე განსაკუთრებული გუნდია — „შვიდი დის“ ეპოქის მწვერვალი, როდესაც სერია ა მსოფლიო ფეხბურთის ცენტრი გახლდათ. გუნდი, რომელმაც ალდაირის გამოცდილება, სამუელის ახალგაზრდული ენერგია, ბატისტუტას საგოლე ალღო და ტოტის მარადიული ჯადოქრობა გაერთიანა. „ჯალოროსის“ ისტორიაში ეს სეზონი ოქროს ასოებით ჩაწერა და სკუდეტო ტიბრის ნაპირებს დაუბრუნა.