ოსერის“ ლეგენდარულ ყოფილ…

🎂 🇫🇷 „ოსერის“ ლეგენდარულ ყოფილ მწვრთნელს, გი რუს 88 წელი შეუსრულდა!

ლეგენდარული სპეციალისტი დღეს 88 წლის გახდა!

მან „ოსერის“ სათავეში თითქმის 44 წელი გაატარა — 1961 წლიდან 2005 წლამდე (2000-2001 წლების სეზონის გამოკლებით).

მან აღზარდა ისეთი ცნობილი ტალანტები, როგორებიც არიან ერიკ კანტონა, ბაზილ ბოლი, პასკალ ვაჰირუა, ბერნარ დიომედი, ლილიან ლასლანდი, ტიმუ ტაინიო, სტივ მარლე, ფილიპ მექსესი, ალენ ბუმსონგი, ჯიბრილ სისე, ოლივიე კაპო და მრავალი სხვა.

მან 1995/1996 წლების სეზონში საფრანგეთის ჩემპიონატი მოიგო, საფრანგეთის თასს კი 4-ჯერ დაეუფლა.

გი რუს ისტორია უბრალოდ საფეხბურთო ბიოგრაფია არ არის — ეს არის მრავალთაობათა ეპოქა, რომელიც ომისშემდგომი ფრანგული სპორტის ტრანსფორმაციას ასახავს. 1938 წელს ელზასის რეგიონის ქალაქ კოლმარში დაბადებული რუს ადრეული ცხოვრება სასაზღვრო რეგიონის სირთულეებმა ჩამოაყალიბა. მისი ოჯახი საბოლოოდ ბურგუნდიაში, იონის დეპარტამენტის პატარა ქალაქ ოსერში დასახლდა. სწორედ აქ დაიწყო ორგანიზაციული ნიჭით დაჯილდოებული მოკრძალებული ნახევარმცველის გზა, რომელმაც სულ რაღაც 40 000-იანი ქალაქის კლუბი ევროპული ფეხბურთის გრანდების გვერდით დააყენა. სათამაშო წლები მან ძირითადად „ოსერში“ გაატარა — კლუბში, რომელიც აბატმა დეშამმა დააფუძნა. სწორედ მის სახელს ატარებს სტადიონი, რომელიც გი რუმ მსოფლიოს გააცნო.

1961 წელს, 23 წლის ასაკში, რუმ მიიღო გადაწყვეტილება, რომელმაც ფრანგული ფეხბურთის ისტორია შეცვალა. კლუბი საფრანგეთის მეხუთე დივიზიონში იმყოფებოდა. როდესაც მწვრთნელის პოსტი გათავისუფლდა, რუმ განაცხადი შეიტანა — მან კლუბის ხელმძღვანელობას წერილი მისწერა და პირობა მისცა, რომ ყველაზე იაფი ვარიანტი იქნებოდა. ფინანსების დაზოგვის მიზნით, იგი მოედნის მოვლასა და ადმინისტრაციულ საქმეებსაც კი საკუთარ თავზე იღებდა. სწორედ ეს ლეგენდარული ეკონომიურობა გახდა მისი სავიზიტო ბარათი. იგი მოთამაშე-მწვრთნელად დაინიშნა და დაიწყო ეპოქა, რომელიც შარლ დე გოლიდან ჟაკ შირაკის პრეზიდენტობამდე გაგრძელდა.

პირველი წლები ფრანგული ქვედა ლიგების დაბრკოლებების ნელი, მეთოდური გადალახვა იყო. რუ მხოლოდ მწვრთნელი არ ყოფილა — იგი მთელი ინსტიტუციის არქიტექტორი გახლდათ. მას კარგად ესმოდა, რომ პატარა კლუბი პარიზის, მარსელისა თუ სენტ-ეტიენის გრანდებს ფინანსურად ვერ გაუწევდა კონკურენციას. შესაბამისად, მათ ტაქტიკურად და სტრუქტურულად უნდა აჯობებდნენ. 1970 წლისთვის მან „ოსერი“ პროფესიონალურ მეორე დივიზიონში აიყვანა. სწორედ ამ ათწლეულში ჩამოყალიბდა „გი რუს მეთოდი“. მან აქცენტი ახალგაზრდულ აკადემიაზე გააკეთა, რომელიც როგორც ცხოვრების სკოლა, ისე საფეხბურთო ფაბრიკა იყო.

ბურგუნდიაში დიდი ამბების დაწყების პირველი სერიოზული სიგნალი 1979 წელს გაჩნდა. „ოსერმა“, რომელიც ჯერ კიდევ მეორე დივიზიონში თამაშობდა, საფრანგეთის თასის ფინალამდე მიაღწია. თუმცა დამატებით დროში ძლიერ „ნანტთან“ 1:4 დამარცხდა, „პარკ დე პრენსზე“ გამართულმა მატჩმა მთელ ქვეყანას გააცნო გი რუ და მისი გუნდი. ერთი წლის შემდეგ, 1980 წელს, კლუბმა შეუძლებელი შეძლო და პირველ დივიზიონში აღზევდა. ექსპერტები ქვედა ლიგაში სწრაფ დაბრუნებას პროგნოზირებდნენ, თუმცა რუმ ისეთი საძირკველი ჩაყარა, რომელიც ნებისმიერ ქარიშხალს გაუძლებდა.

1980-იან წლებში რუმ „ოსერი“ სტაბილურ გუნდად და მსოფლიო დონის ტალანტების სამჭედლოდ აქცია. მას რთული ხასიათის ფეხბურთელებთან მუშაობის უნიკალური უნარი ჰქონდა — განსაკუთრებით ახალგაზრდა ერიკ კანტონასთან. იგი ფეხბურთელების ავტომობილების ოდომეტრებსაც კი ამოწმებდა, რათა დარწმუნებულიყო, რომ ისინი ღამით პარიზის გასართობად არ დადიოდნენ. კანტონასთან ერთად მან აღზარდა ბაზილ ბოლი — მცველი, რომელმაც მოგვიანებით ჩემპიონთა ლიგის ფინალში გამარჯვების გოლი გაიტანა, და ტაიტიელი ელეგანტური გარემარბი პასკალ ვაჰირუა. 1984 წელს „ოსერმა“ ევროთასებზე ასპარეზობის უფლება პირველად მოიპოვა და უეფას თასზე ლისაბონის „სპორტინგს“ დაუპირისპირდა.

1990-იანი წლები გი რუს ეპოქის პიკი გახდა. 1993 წელს გუნდმა უეფას თასის ნახევარფინალს მიაღწია, სადაც დორტმუნდის „ბორუსიასთან“ პენალტების სერიაში დამარცხდა. თუმცა წარუმატებლობა დიდხანს არ გაგრძელებულა. 1994 წელს რუმ პირველი ტიტული მოიპოვა — საფრანგეთის თასის ფინალში „მონპელიე“ 3:0 დაამარცხა.

1995-96 წლების სეზონი კლუბის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაიწერა. გი რუს ხელმძღვანელობით, გუნდმა, რომელშიც კორენტენ მარტენსი, საერ საიბი, ლილიან ლასლანდი და ახალგაზრდა ბერნარ დიომედი თამაშობდნენ, ისტორიული „დუბლი“ შეასრულა — მოიგო საფრანგეთის ჩემპიონატი და თასი. რუს ტაქტიკა 4-3-3 ან 4-4-2 სქემაზე იყო აგებული, სადაც სწრაფ გადასვლებსა და ფლანგების ეფექტურ გამოყენებას ენიჭებოდა უპირატესობა.

ჩემპიონთა ლიგის მატჩები მოკრძალებულ სტადიონზე გაიმართა. 1996-97 წლების სეზონში რუმ გუნდი ევროპის ყველაზე პრესტიჟული ტურნირის მეოთხედფინალში გაიყვანა, სადაც კვლავ დორტმუნდის „ბორუსიას“ შეხვდა. მან დაამტკიცა, რომ მოთმინებითა და სწორი ფილოსოფიით, პატარა ქალაქის კლუბს მსოფლიო ფეხბურთის გრანდებთან ტოლ-სწორად თამაში შეეძლო.

2000 წლის მაისში, თითქმის 39-წლიანი უწყვეტი მუშაობის შემდეგ, რუ პოსტიდან გადადგა. იგი დანიელ როლანმა შეცვალა, თუმცა პაუზა ხანმოკლე აღმოჩნდა. 2001 წელს იგი სათავეში დაბრუნდა და ახალი თაობის ვარსკვლავები აღზარდა: ელვისებურად სწრაფი ჯიბრილ სისე, ფილიპ მექსესი და მძლავრი ჟან-ალენ ბუმსონგი.

2003 წელს მან „ოსერს“ კიდევ ერთი საფრანგეთის თასი მოაგებინა, ფინალში „პარი სენ-ჟერმენი“ 2:1 დაამარცხა. 2005 წელს კი მეოთხედ დაეუფლა თასს, რის შემდეგაც პოსტი საბოლოოდ დატოვა. ეს იყო 44-წლიანი ეპოქის დასასრული.

2007 წელს „ლანსში“ ხანმოკლე მუშაობის შემდეგ, იგი მედიაში ექსპერტად და კონსულტანტად აგრძელებს საქმიანობას.

ტიტულებსა და სტატისტიკაზე მეტად, გი რუს მემკვიდრეობა „ოსერის“ აკადემიაშია. მან საფუძველი ჩაუყარა მოდელს, რომელიც საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების წარმატების ნიმუშად იქცა. ფეხბურთელები, როგორებიც არიან ტიმუ ტაინიო, სტივ მარლე და ოლივიე კაპო, მის ხელში გაიზარდნენ. იგი ვარჯიშის შემდეგ ბურთებსაც კი თავად აგროვებდა და ელექტროენერგიის გადასახადებს აკონტროლებდა, თუმცა ამავდროულად მრავალმილიონიან ტრანსფერებს ხელმძღვანელობდა.

გი რუს ცხოვრება დასტურია იმისა, რომ ფეხბურთი მოთმინების თამაშია. მან გუნდი ბურგუნდიის ტალახიანი მოედნებიდან „სან სიროსა“ და „ვესტფალენშტადიონზე“ გაიყვანა. იგი რჩება „ოსერის“ ცოცხალ სიმბოლოდ და ფეხბურთის ერთ-ერთ უკანასკნელ ნამდვილ პატრიარქად!