1996-1997 წლების სერია ა-ს…

🚨 1996-1997 წლების სერია ა-ს ბომბარდირთა სია 90-იანი წლების ნამდვილი ლეგენდებით არის დახუნძლული. ცხრილის სათავეში ამომავალი ვარსკვლავი, ფილიპო ინძაგი მოექცა, რომელმაც 24 გოლი გაიტანა, მას კი ვინჩენცო მონტელა მოჰყვება.

იტალიურ ფეხბურთს სიაში რობერტო მანჩინი, მარკო ნეგრი, ჯუზეპე სინიორი, სანდრო ტოვალიერი და ენრიკო კიეზა წარმოადგენდნენ. სამხრეთამერიკელი შემტევების მხრიდან კი აბელ ბალბო, ერნან კრესპო, მარსიო ამორუზო და გაბრიელ ბატისტუტა ბრწყინავდნენ. ევროპულ კონტინენტურ კვალს იური ჯორკაეფი და ოლივერ ბირჰოფი ინარჩუნებდნენ. ეს იყო იტალიური ლიგის ოქროს ხანა, სადაც უმაღლესი დონის და მრავალფეროვანი შემტევი ტალანტები ასპარეზობდნენ.

1996-97 წლების სერია ა-ს ბომბარდირთა ცხრილი ფეხბურთის ოქროს ხანის პანორამული ფოტოა. ეს იყო „შვიდი დის“ ეპოქა, როდესაც იტალია მსოფლიოს უდიდესი საფეხბურთო ნიჭის მიზიდულობის ცენტრად იქცა. ლიგა ნამდვილი გამოცდა იყო, სადაც ყოველი კვირა დღე კონტინენტურ ფინალს ჰგავდა, ხოლო გოლის გატანის ხელოვნება ისტორიაში ყველაზე დახვეწილი დაცვითი სტრუქტურების წინააღმდეგ იხვეწებოდა. ამ სეზონში ბომბარდირის ტიტული (კაპოკანონიერე) მხოლოდ სტატისტიკა არ ყოფილა — ეს იყო გადარჩენის სიმბოლო ისეთი მცველების წინააღმდეგ ბრძოლაში, როგორებიც პაოლო მალდინი, ალესანდრო ნესტა, ფაბიო კანავარო და ჩირო ფერარა იყვნენ.

მწვერვალზე 23 წლის ფილიპო ინძაგი იდგა, რომელიც მაშინ „ატალანტას“ ლურჯ-შავ ფორმას ატარებდა. სანამ ის „იუვენტუსისა“ და „მილანის“ სიმბოლოდ იქცეოდა, ინძაგი ბერგამოს მთავარი აღმოჩენა იყო. მისი 24 გოლი მოძრაობის ეკონომიურობის მასტერკლასი გახლდათ. მას არ ჰქონდა თანამედროვეების მსგავსი მძლავრი დარტყმა ან იმ ეპოქის „ათიანებისთვის“ დამახასიათებელი დრიბლინგი, თუმცა თამაშგარე ხაზთან ზებუნებრივი კავშირი ჰქონდა. ინძაგი მოედანზე ხშირად 89 წუთის განმავლობაში უჩინარი იყო, შემდეგ კი თითქოს ტელეპორტაციით ჩნდებოდა, რათა ბურთი ცარიელ კარში შეეგდო. მისი ტრიუმფი 1997 წელს იმ თავდამსხმელის გამოჩენას ნიშნავდა, რომელიც მომდევნო 15 წლის განმავლობაში იტალიური საჯარიმოს „მტაცებლის“ სტილს განსაზღვრავდა.

მას ვინჩენცო მონტელა სდევდა, „სამპდორიას“ ტანმორჩილი ფორვარდი, რომლის „აეროპლანინოს“ სტილის აღნიშვნა იტალიაში ხშირად ჩანდა. „ჯენოადან“ მოსულმა მონტელამ სადებიუტო სეზონში 22 გოლი გაიტანა. ის რობერტო მანჩინის იდეალური პარტნიორი იყო — ვეტერანი მაესტრო მონტელას კლინიკური დასრულებებისთვის კრეატიულ სივრცეებს ქმნიდა. სანამ მანჩინი კლასიკური იტალიელი „ფანტაზისტას“ ეპოქის დასასრულს განასახიერებდა, მონტელა თანამედროვე, მობილური მეორე თავდამსხმელი იყო, რომელსაც გოლის გატანა წარმოუდგენელი კუთხეებიდან შეეძლო.

1996-97 წლების სია იტალიური ფეხბურთის გლობალურ გავლენას ასახავდა. სწორედ ამ სეზონში გამოჩნდა ერნან კრესპო ევროპულ სცენაზე. „რივერ პლეიტიდან“ „პარმაში“ გადასულ ახალგაზრდა არგენტინელს თავიდან მოლოდინებთან და კარლო ანჩელოტის ტაქტიკურ მოთხოვნებთან გამკლავება გაუჭირდა, თუმცა სეზონის ბოლოს მომატებულმა ტემპმა „პარმას“ მეორე ადგილი მოუტანა, რაც კლუბის ისტორიაში საუკეთესო შედეგია. სამხრეთამერიკელთა შორის ბრწყინავდნენ გაბრიელ ბატისტუტა და აბელ ბალბოც. „ფიორენტინას“ კაპიტანი ბატისტუტა კვლავ რჩებოდა კლასიკური „ცხრიანის“ ეტალონად, რომელიც უხეშ ძალასა და ტექნიკურ სიზუსტეს აერთიანებდა.

ტაქტიკური ინოვაციები ბომბარდირთა სიაზეც აისახა. „უდინეზეში“ ალბერტო ძაკერონი 3-4-3 ფორმაციას ხვეწდა, სადაც ოლივერ ბირჰოფის საჰაერო დომინაციასა და მარსიო ამორუზოს სისწრაფეს იყენებდა. ბირჰოფის 15 გოლი ფლანგური თამაშის ეფექტურობის დასტური იყო. ამავდროულად, „ინტერში“ ფრანგი იური ჯორკაეფი პარიზულ ელეგანტურობას ამკვიდრებდა — მან სიღრმიდან 14 გოლი გაიტანა, მათ შორის „რომასთან“ შესრულებული მაკრატელა, რომელიც ათწლეულის ერთ-ერთ სიმბოლოდ რჩება.

ლიგის სიღრმე ყველაზე კარგად ე.წ. პროვინციული კლუბების წარმომადგენლების სახელებში ჩანდა. მარკო ნეგრი „პერუჯას“ ნამდვილი ძალა იყო, სანამ შოტლანდიაში გადავიდოდა, ხოლო სანდრო ტოვალიერი ამტკიცებდა, რომ ასაკი ეფექტურობისთვის ბარიერი არ არის. ენრიკო კიეზა „პარმაში“ სისწრაფისა და შორეული დარტყმების კომბინაციით ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე სახიფათო შემტევად ითვლებოდა. ჯუზეპე სინიორი კი, ბომბარდირის ტიტულის სამგზის მფლობელი, „ლაციოსთვის“ მუდმივ საფრთხედ რჩებოდა თავისი უნიკალური პენალტებითა და მომაკვდინებელი მარცხენათი.

1996-97 წლების სეზონი მარჩელო ლიპის „იუვენტუსის“ ჩემპიონობით დასრულდა, სადაც ალესანდრო დელ პიერო, კრისტიან ვიერი და ალენ ბოქშიჩი ბრწყინავდნენ. თუმცა საჩემპიონო რბოლა მხოლოდ ნაწილი იყო. მთავარი ამბავი 18 კლუბში გადანაწილებული შემტევი ხარისხი გახლდათ. ეს იყო დრო, როდესაც აუტსაიდერ გუნდებსაც კი ისეთი ფორვარდები ჰყავდათ, რომლებიც ევროპის ნებისმიერ სხვა ლიგაში უდავო ვარსკვლავები იქნებოდნენ.

ათწლეულის მიწურულს ფეხბურთის ფინანსური ლანდშაფტი შეიცვალა და სერია ა-ს დომინაციას ინგლისისა და ესპანეთის გიგანტებმა გამოწვევა ესროლეს. თუმცა 90-იანების იმ მოკლე პერიოდში იტალიის ჩემპიონატი ოცნებების მთავარი თეატრი იყო. 1996-97 წლების სეზონი დაუვიწყარ მოგონებად რჩება — დრო, როდესაც ბომბარდირთა სია მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელების გალას ჰგავდა, რომელსაც სათავეში პიაჩენცელი ახალგაზრდა ედგა, რომელიც თითქოს თამაშგარე მდგომარეობაში დაიბადა.