1991/1992 წლების სეზონი…

🇫🇷🧤 1991/1992 წლების სეზონი ფრანგული ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და გარდამტეხი მომენტია. ეს იყო ეპოქა, როდესაც 80-იანი წლების ლეგენდები ასპარეზს ნელ-ნელა მომავალ მსოფლიო ჩემპიონებს უთმობდნენ.

განსაკუთრებული ევოლუცია სწორედ სამკარე ხაზზე შეიმჩნეოდა. საფრანგეთის ჩემპიონატში იმ პერიოდში მეკარეების საოცარი თაობა მოღვაწეობდა — გამოცდილი ვეტერანებისა და ათლეტური ინოვატორების ნაზავი, რომლებმაც ამ პოზიციის არსი შეცვალეს.

ამ ეპოქის მთავარი ფიგურები ჟოელ ბატსი და ჟან-ლუკ ეტორი იყვნენ. „პარი სენ-ჟერმენის“ ლეგენდარული მეკარისთვის, ჟოელ ბატსისთვის, ეს სეზონი ბრწყინვალე კარიერის ბოლო აკორდი აღმოჩნდა. ევრო 84-ის ტრიუმფატორი მოედანს ტექნიკური სრულყოფილებისა და საოცარი სიმშვიდის სიმბოლოდ დაემშვიდობა.

პარალელურად, „მონაკოში“ ჟან-ლუკ ეტორი დროს არ ეპუებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე მეკარეებისთვის დამახასიათებელი სიმაღლე არ ჰქონდა, მისი რეაქცია და საოცარი ალღო „მონაკოს“ ვიცე-ჩემპიონობაში დაეხმარა. ეტორი კიდევ ერთხელ ამტკიცებდა, რომ „ძველი გვარდია“ პოზიციების დათმობას არ აპირებდა.

იმ პერიოდში საფრანგეთის ნაკრების უპირობო პირველი ნომერი ბრუნო მარტინი (ნათელში იყოს მისი სული) იყო. „ოსერში“ გი რუქსის ხელმძღვანელობით მოთამაშე მარტინი დისციპლინისა და საიმედოობის ეტალონად ითვლებოდა. მისი სტაბილურობა მთელი ევროპისთვის საზომი იყო — ის გახლდათ ხიდი წარსულსა და იმ სტრუქტურულ ფეხბურთს შორის, რომელიც საფრანგეთში იკიდებდა ფეხს.

თუმცა, ნამდვილი რევოლუცია ბერნარ ლამამ მოახდინა. „ლანსში“ მოთამაშე ლამა თავისი ათლეტიზმითა და გაბედული მანერით ყველას აოცებდა. ის მხოლოდ დარტყმებს კი არ იგერიებდა, არამედ ჩაწოდებებსაც საოცარი სიმსუბუქით ჭრიდა და შეტევებს ელვისებურად იწყებდა. სწორედ ამ თამაშმა განაპირობა მისი ტრანსფერი პარიზში, სადაც მან ჟოელ ბატსი შეცვალა და მომდევნო ათწლეულის სტილი განსაზღვრა.

ამ სეზონს განსაკუთრებულ ელფერს პასკალ ოლმეტაც სძენდა. „მარსელის“ შემადგენლობაში ის თანამედროვე „მეკარე-ლიბეროს“ ნამდვილი წინამორბედი იყო — ხშირად ტოვებდა საჯარიმოს, თამაშში აქტიურად ერთვებოდა და მეტოქის თავდამსხმელების მოტყუებასაც არ ერიდებოდა. ოლმეტა ნამდვილი შოუმენი იყო, რაც მკვეთრად კონტრასტებდა ისეთ აკადემიურ მეკარეებთან, როგორიც, მაგალითად, „ლიონში“ მოთამაშე ჟილ რუსე გახლდათ.

ჩემპიონატს საერთაშორისო კლასს მატებდა ჟოზეფ-ანტუან ბელი. კამერუნელმა მეკარემ „სენტ-ეტიენში“ უდიდესი გამოცდილება და ლიდერული თვისებები შეიტანა. ის ევროპაში მოთამაშე აფრიკელი მეკარეების ნამდვილი პიონერი და თავისი თაობის ერთ-ერთი საუკეთესო წარმომადგენელი იყო.

ხარისხი არც ცხრილის ქვედა ნაწილში იკლებდა. „ნიმში“ ლიონელ პერესი იხვეჭდა სახელს, რომელიც მოგვიანებით პრემიერ ლიგაშიც ვიხილეთ. ეს იყო წელი, როდესაც მეკარეების „ფრანგული სკოლა“ ზენიტში იმყოფებოდა.

სეზონის მიწურულს ფრანგული ფეხბურთის ლანდშაფტი სამუდამოდ შეიცვალა. სანამ „მარსელი“ ზედიზედ მეოთხე ტიტულს ზეიმობდა, სამხრეთში, „ტულუზას“ რიგებში, პირველ პროფესიონალურ მატჩებს ახალგაზრდა ფაბიენ ბარტეზი ატარებდა. 1991/1992 წლების კამპანია იყო ლეგენდების მზის ჩასვენებისა და იმ ახალი თაობის დაბადების ხანა, რომელმაც რამდენიმე წელში მსოფლიო დაიპყრო.