მათიას ზამერისა და რობერტო…

🇮🇹📸 მათიას ზამერისა და რობერტო ბაჯოს ორთაბრძოლა „სან სიროს“ მინდორზე — ეს კადრი „იტალიის დერბის“ ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე შთამბეჭდავ და კონტრასტულ მომენტს ასახავს. 1992 წლის შემოდგომა იდგა. იმ ეპოქაში სერია ა მსოფლიო ფეხბურთის ეპიცენტრი გახლდათ — ლიგა, სადაც უზარმაზარი ფინანსები და მაღალი პრესტიჟი პლანეტის საუკეთესო ტალანტებს იზიდავდა. ამ ფოტოზე „ოქროს ბურთის“ ორი მომავალი მფლობელის გზები იკვეთება, თუმცა იტალიურ ფეხბურთთან თითოეულ მათგანს სრულიად განსხვავებული ურთიერთობა ჰქონდა. ერთი თავისი თაობის სიმბოლოდ და იტალიური ფეხბურთის ხატად იქცა, მეორე კი — დაუღალავი, მაღალი ინტენსივობის მქონე ლეგიონერი გახლდათ, რომელმაც აპენინები ისევე სწრაფად დატოვა, როგორც გამოჩნდა.

1992-93 წლების სეზონში, როცა ეს შეხვედრა შედგა, რობერტო ბაჯო კარიერის პიკს უახლოვდებოდა. 1990 წელს „ფიორენტინადან“ „იუვენტუსში“ სარეკორდო თანხის სანაცვლოდ გადასულმა ფეხბურთელმა ტრანსფერით გამოწვეული პროტესტი დაძლია და „ბიანკონერის“ შემოქმედებითი გული გახდა. თავისი საფირმო ნაწნავით, დახვეწილი სათამაშო სტილითა და მოედნის ფენომენალური ხედვით, „ღვთაებრივი ნაწნავი“ ზუსტად იმ სივრცეებს პოულობდა, რომლებსაც სხვები ვერ ხედავდნენ. იგი ჯოვანი ტრაპატონის გუნდის მთავარი ძალა იყო და მსოფლიოში ყველაზე მტკიცე დაცვითი სისტემების გატეხაზე აგებდა პასუხს.

მათიას ზამერი „ინტერში“ 1992 წლის ზაფხულში სრულიად განსხვავებული სტატუსით გადავიდა. აღმოსავლეთ გერმანიის საფეხბურთო სკოლის აღზრდილი ზამერი დრეზდენის „დინამოს“ ვარსკვლავი გახლდათ, რის შემდეგაც „შტუტგარტში“ გადავიდა და გუნდს ბუნდესლიგის ჩემპიონობა მოაპოვებინა. „ინტერში“, სადაც გერმანული ტრიოს — ლოტარ მათეუსის, ანდრეას ბრემესა და იურგენ კლინსმანის წარმატების გამეორება სურდათ, ზამერს ნახევარდაცვის ახალ ძრავად განიხილავდნენ. იმ პერიოდში იგი ჯერ კიდევ არ იყო ის აუღელვებელი ლიბერო, რომელმაც მოგვიანებით ევროპა დაიპყრო — 1992 წელს ზამერი ჟღალთმიანი, დაუღალავი, შეტევაში აქტიურად ჩართული ნახევარმცველი გახლდათ.

ეს ისტორიული კადრი 1992 წლის 25 ოქტომბერს არის გადაღებული, როდესაც „ინტერსა“ და „იუვენტუსს“ შორის პრინციპული დაპირისპირება განსაკუთრებით გამწვავებული იყო. ოსვალდო ბანიოლის გაწვრთნილი „ინტერი“ საკუთარ მოედანზე დომინირებას ცდილობდა. მატჩმა იმ დროის ტაქტიკური სიხისტე სრულად გამოაჩინა, თუმცა ამავდროულად ზამერის პროდუქტიულობაც წარმოაჩინა. „ნერაძურის“ მიერ მოპოვებულ 3:1 გამარჯვებაში გერმანელმაც შეიტანა წვლილი და რუბენ სოსას დუბლთან ერთად გოლი გაიტანა. იმ მომენტში ჩანდა, რომ იგი იტალიურ ფეხბურთს იდეალურად მოერგო.

თუმცა ფოტო ვერ ასახავს იმ შინაგან პრობლემებს, რასაც ზამერი განიცდიდა. მოედანზე მაღალი ეფექტიანობის მიუხედავად (სერია ა-ს 11 მატჩში 4 გოლი გაიტანა), მან იტალიურ ცხოვრების წესსა და მკაცრ ტაქტიკურ ჩარჩოებს ფეხი ვერ აუწყო. დაცვითი ფეხბურთისადმი ზედმეტი ყურადღება და მატჩების წინ ხანგრძლივი შეკრებები მისთვის დამღლელი აღმოჩნდა. 1993 წლის იანვარში, ტრანსფერიდან ექვს თვეზე ნაკლებ დროში, ზამერმა გერმანიაში დაბრუნება მოითხოვა. „ინტერმა“ მისი თხოვნა დააკმაყოფილა და იგი დორტმუნდის „ბორუსიას“ მიჰყიდა.

ამ მატჩის შემდეგ ბაჯოს კარიერა კიდევ უფრო აღმართზე წავიდა. მიუხედავად იმისა, რომ „იუვენტუსმა“ სერია ა „მილანისა“ და „ინტერის“ უკან დაასრულა, ბაჯოს თამაში აღტაცებას იწვევდა. მან გუნდს უეფას თასის ფინალში უწინამძღვრა, სადაც სწორედ დორტმუნდის „ბორუსია“ დაამარცხეს, 1993 წლის ბოლოს კი „ოქროს ბურთიც“ დაიმსახურა. იგი ნამდვილი „ფანტაზისტა“ გახლდათ — ფეხბურთელი, რომელსაც „იტალიის დერბის“ ბედის გადაწყვეტა ერთი მოძრაობით ან გენიალური პასით შეეძლო.

ზამერისთვის კი იტალიიდან წასვლა დიდი ტაქტიკური ევოლუციის დასაწყისად იქცა. დორტმუნდში, ოტმარ ჰიტცფელდის ხელმძღვანელობით, მან ნახევარდაცვიდან ლიბეროს პოზიციაზე გადაინაცვლა, სადაც თამაშის წაკითხვის უნარით ევროპის საუკეთესო მცველი გახდა. 1996 წელს, გერმანიის ნაკრებთან ერთად ევროპის ჩემპიონატის მოგების შემდეგ, ზამერმაც მოიპოვა „ოქროს ბურთი“.

ზამერისა და ბაჯოს ერთად ხილვა 90-იანი წლების იტალიური ფეხბურთის წარმოუდგენელ მასშტაბზე მეტყველებს. ეს იყო ეპოქა, როდესაც ზამერისნაირი ხანმოკლე ტრანსფერიც კი ბაჯოს დონის ოსტატებთან უმაღლესი დონის დუელს გვთავაზობდა. ეს ფოტო ინახავს დროს, როდესაც „იტალიის დერბი“ მხოლოდ ეროვნული დაპირისპირება კი არა, საფეხბურთო ოსტატობის მწვერვალი იყო.

საბოლოო ჯამში, ეს კადრი ფეხბურთის ცვალებადობაზეც გვახსენებს. მან ასახა ერთადერთი სეზონი, როდესაც ამ ორ გიგანტს მოედანზე ერთმანეთის პირისპირ შეხვედრა შეეძლო. რამდენიმე თვეში ზამერი „ვესტფალენშტადიონზე“ გაემგზავრა, ბაჯომ კი 1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატისკენ განაგრძო სვლა. მილანში შემდგარი ეს მოკლე შეხვედრა მათ ისტორიას სამუდამოდ აკავშირებს.