1970-იანი წლებიდან მოყოლებული…

🚨🇩🇰 1970-იანი წლებიდან მოყოლებული, ბელგიის უმაღლეს დივიზიონს უამრავი დანიელი ტალანტი ამშვენებდა. დანიურ ფეხბურთსა და ბელგიის ჩემპიონატს შორის არსებული კავშირი ევროპულ სპორტში ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი და ნაყოფიერი „რომანია“.

ეს კავშირი მხოლოდ გეოგრაფიული სიახლოვით არ აიხსნება; აქ მთავარი სტილისტური და ტემპერამენტული თანხვედრაა. ნახევარი საუკუნის განმავლობაში ბელგია დანიელი ამომავალი ვარსკვლავებისთვის ერთგვარ დაოსტატების სკოლად და მათი კარიერის პიკის მთავარ სცენად იქცა. ამ პროცესმა ბრიუსელიდან ბრიუგემდე უამრავი კლუბის ბედი შეცვალა და დანიის დროშის წითელი და თეთრი ფერები ბელგიური ფეხბურთის განუყოფელ ნაწილად აქცია.

ამ გავლენის სათავეებთან ბენი ნილსენი დგას — ნიჭიერი თავდამსხმელი, რომელიც „სერკლ ბრიუგეში“ 1971 წელს გამოჩნდა. ნილსენის წარმატებამ დაამტკიცა, რომ დანიური ტექნიკური ხარისხი და ტაქტიკური ინტელექტი ბელგიურ ფიზიკურ ფეხბურთს იდეალურად ერგება. მოგვიანებით მან „რვდმ“-სა და „ანდერლეხტში“ ტიტულებიც მოიგო და გზა ათეულობით თანამემამულეს გაუკვალა.

ბელგიაში დანიურ გავლენაზე საუბარი წარმოუდგენელია პრებენ ელკიერის გარეშე. სანამ ის „ვერონას“ გმირი ან დანიური „დინამიტის“ თილისმა გახდებოდა, ელკიერი „ლოკერენის“ დაუმარცხებელი მეფე იყო. 1978 წელს ჩასულმა თავდამსხმელმა იქ სულიერი სახლი იპოვა. ექვსი სეზონის განმავლობაში ის ნამდვილ სტიქიურ უბედურებად იქცა — „ბიზონი“, რომლის ძალამ და საგოლე ალღომ მოკრძალებული კლუბი ტიტულების პრეტენდენტად აქცია.

სანამ ელკიერი „ლოკერენში“ ბრწყინავდა, „ანდერლეხტმა“ დედაქალაქში ნამდვილი დანიური კოლონია შექმნა. 80-იან წლებში კლუბის გული მორტენ ოლსენი იყო — ელეგანტური მცველი, რომელიც დაცვის ხაზიდან თამაშს დიდოსტატურად მართავდა. სწორედ მისი კაპიტნობით მოიგო გუნდმა უეფას თასი 1983 წელს, როდესაც ფინალში „ბენფიკა“ დაამარცხეს. მასთან ერთად იყვნენ პერ ფრიმანი, კენეტ ბრილე და მოგვიანებით ფრანკ არნესენი.

კენეტ ბრილეს კარიერა განსაკუთრებით საინტერესოა — მან „ანდერლეხტში“ უეფას თასის მოგების შემდეგ „ბრიუგეში“ გადასვლა გაბედა. ეს იშვიათი ტრანსფერი მის უდიდეს ფასზე მეტყველებდა. ბელგიაში ტოპ-კლუბებს ხშირად სწორედ დანიელი ლეგიონერების ხარისხით აფასებდნენ, რასაც იან ბარტრამისა და ჰენრიკ ანდერსენის წარმატებული თამაშიც ადასტურებდა.

თანამედროვე ეპოქაშიც ეს ნაკადი არ წყდება. იოაკიმ მეჰლეს პერიოდი „გენკში“ ამის საუკეთესო მაგალითია. 2017 წელს უცნობი ფეხბურთელის სტატუსით ჩასული მეჰლე ელიტარულ ფლანგის მცველად ჩამოყალიბდა და 2019 წელს გუნდს ჩემპიონობაში დაეხმარა. მისი შემდგომი ტრანსფერი „ატალანტაში“ და ბრწყინვალე თამაში ევრო 2020-ზე სწორედ ბელგიაში მიღებული გამოცდილების შედეგი იყო.

დღეს ეს კავშირი კიდევ უფრო მყარია, განსაკუთრებით „ანდერლეხტში“. იესპერ ფრედბერგისა და ბრაიან რიმერის ხელმძღვანელობით, კლუბმა კვლავ ჩრდილოეთს მიაპყრო მზერა. კასპერ შმეიხელი, თომას დელეინი, კასპერ დოლბერგი და ანდერს დრეიერი — ეს „ოქროს ხანის“ სტრატეგიის დაბრუნებაა. დოლბერგის ბრწყინვალე ფორმა ბრიუსელში კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ ბელგიური გარემო დანიური ტალანტისთვის იდეალურია.

დანიელების წარმატება კულტურულმა სინერგიამ განაპირობა. ორივე ქვეყანა აფასებს სტრუქტურულ ფეხბურთს და ინდივიდუალურ ტექნიკას. დანიელები ბელგიაში ადაპტაციას მომენტალურად გადიან, რაც მათ კლუბებისთვის ძალიან ეფექტურ შენაძენად აქცევს. მორტენ ოლსენის საიმედოობა, პრებენ ელკიერის ფეთქებადი ხასიათი თუ იოაკიმ მეჰლეს მრავალმხრივობა — დანიური კვალი ბელგიურ ფეხბურთში ხარისხის გარანტიაა.

საბოლოოდ, ბელგიის ჩემპიონატის ისტორია დანიური ფეხბურთის გარეშე წარმოუდგენელია. ბენი ნილსენიდან კასპერ შმეიხელამდე, ამ ფეხბურთელებმა მთელი ეპოქები შექმნეს. ისინი ბელგიურ კლუბებს ევროპულ სცენაზე თავის დამკვიდრებაში დაეხმარნენ. დანიური თერთმეტეული, რომელიც ბელგიაში ბრწყინავდა, მხოლოდ სახელების სია არ არის — ეს 50-წლიანი წარმატებული პარტნიორობის სიმბოლოა, ახალი ტალანტები კი უკვე გიგანტების კვალს მიჰყვებიან.