რუდი ფელერისა და ანდრეას…

🇩🇪🏆 რუდი ფელერისა და ანდრეას ბრემეს ფოტო გერმანული ფეხბურთის ოქროს ხანას გვახსენებს — ეპოქას, როდესაც უხეში და რაციონალური თამაში ტექნიკურმა, სანახაობრივმა და მსოფლიოს დამპყრობელმა ფეხბურთმა ჩაანაცვლა.

თუმცა საკლუბო დონეზე მათი გზები იშვიათად გადაიკვეთა, ეროვნული ნაკრების თეთრმა მაისურმა და იტალიაში გატარებულმა იმ დაუვიწყარმა ზაფხულმა მათი ბედი სამუდამოდ გააერთიანა. ისინი გერმანული ფეხბურთის ორ განსხვავებულ, მაგრამ ერთმანეთის შევსებად სახეს წარმოადგენდნენ: ინსტინქტით დაჯილდოებულ, ქარიზმატულ თავდამსხმელსა და ტექნიკურად სრულყოფილ, ორთავა მცველს.

მათი საერთო ისტორიის ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში, რომის „სტადიო ოლიმპიკოზე“ დადგა. არგენტინასთან დაძაბული მატჩის 85-ე წუთზე, ფელერი საჯარიმოში შეიჭრა, სადაც რობერტო სენსინიმ წააქცია. პენალტის შესრულება ბრემეს დაევალა.

ცაციამ ბრემემ დარტყმა მარჯვენა ფეხით გადაწყვიტა, ბურთი დაბალ კუთხეში მოათავსა და სერხიო გოიკოეჩიას შანსი არ დაუტოვა. ამ გოლით დასავლეთ გერმანიამ მსოფლიო ჩემპიონის მესამე ტიტული მოიპოვა, ორივე ფეხბურთელი კი ეროვნული სპორტის უკვდავ ლეგენდად იქცა.

ანდრეას ბრემე იშვიათი ტექნიკური მონაცემებით გამოირჩეოდა — ორივე ფეხით უნაკლოდ თამაში შეეძლო. ამბობდნენ, მწვრთნელებმაც კი არ იცოდნენ, რომელი ფეხი ჰქონდა ძლიერიო. მას ორივე ფეხით თანაბრად ოსტატურად შეეძლო 40 მეტრიდან ზუსტი პასის გაკეთება თუ მძლავრი დარტყმა, რაც მეტოქის გარემარბებისა და მეკარეებისთვის ნამდვილ კოშმარად იქცა.

მისი კარიერა მჭიდროდ უკავშირდება „კაიზერსლაუტერნსა“ და მის ლეგენდარულ სტადიონ „ბეცენბერგს“. ზაარბრიუკენიდან დაწყებული გზა მიუნხენის „ბაიერნსა“ და „ინტერში“ გაგრძელდა, კარიერა კი ემოციურად სწორედ „კაიზერსლაუტერნში“ დაასრულა.

„ინტერში“ ბრემე ლოთარ მათეუსთან და იურგენ კლინსმანთან ერთად ცნობილ გერმანულ ტრიოს ქმნიდა. ჯოვანი ტრაპატონის ხელმძღვანელობით მან 1989 წელს სერია A, ხოლო 1991 წელს უეფას თასი მოიგო. იმ პერიოდში ბრემეს მსოფლიოში საუკეთესო მარცხენა მცველად მიიჩნევდნენ.

თუმცა მისი კარიერის ყველაზე ემოციური მომენტი მაინც ბოლოს დადგა. 1996 წელს „კაიზერსლაუტერნის“ გავარდნის შემდეგ, გუნდში დარჩა, მეორე ბუნდესლიგა მოაგებინა, 1998 წელს კი, უკვე უმაღლეს ლიგაში ახლად დაბრუნებულ კლუბს კაპიტნის სამკლავურით ბუნდესლიგის ჩემპიონის ტიტული მოაპოვებინა — ეს მიღწევა გერმანული ფეხბურთის ისტორიაში დღემდე უპრეცედენტოა.

რუდი ფელერი, რომელსაც ქოჩრის გამო გულშემატკივრები „დეიდა ქეთეს“ ეძახდნენ, თავისი ეპოქის ეტალონური თავდამსხმელი გახლდათ. კარიერა ჰანაუსა და „კიკერს ოფენბახში“ დაიწყო, თუმცა „მიუნხენ 1860-სა“ და „ვერდერში“ ნამდვილი აფეთქება მოახდინა. ფელერი გამოირჩეოდა უშიშარი თამაშით, საოცარი ინსტინქტით და ყოველთვის საჭირო დროს საჭირო ადგილას ჩნდებოდა.

1980-იანი წლების დასაწყისში „ვერდერში“ თამაშით ეროვნულ გმირად იქცა, თუმცა, ბრემეს მსგავსად, მეორე სახლი იტალიაში იპოვა. 1987 წელს „რომაში“ გადავიდა, სადაც გულშემატკივრებს თავი უსაზღვროდ შეაყვარა და მეტსახელად „მფრინავი გერმანელი“ შეარქვეს.

ფელერის სანაკრებო კარიერა სტაბილურობის ნამდვილი ნიმუში იყო. მან 1986 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალშიც გაიტანა, როდესაც გერმანიამ ანგარიში გაათანაბრა, თუმცა საბოლოოდ დიეგო მარადონას არგენტინასთან დამარცხდა. ოთხი წლის შემდეგ, ნიდერლანდებთან მერვედფინალში, ფრანკ რაიკაარდთან ინციდენტის გამო მოედნიდან გააძევეს, თუმცა დისკვალიფიკაციის შემდეგ ნახევარფინალსა და ფინალს დაუბრუნდა და საჩემპიონო პენალტის მოპოვებაში გადამწყვეტი როლი ითამაშა.

1993 წელს მან „მარსელთან“ ერთად ჩემპიონთა ლიგა მოიგო და იმ მცირერიცხოვან ფეხბურთელთა სიაში შევიდა, ვისაც მსოფლიო ჩემპიონატიც მოგებული აქვს და ჩემპიონთა ლიგაც.

„კაიზერსლაუტერნისა“ და „ბეცენბერგის“ ხსენება გერმანული ფეხბურთის ტრადიციულ ფესვებს გვახსენებს. თუმცა ფელერს „წითელი ეშმაკების“ მაისური არასდროს მორგია, ამ სტადიონს ხშირად სტუმრობდა და ბრემეს წინააღმდეგ არაერთი მატჩი ჩაუტარებია. „ბეცენბერგი“ იყო ადგილი, სადაც გერმანული ფეხბურთის სული ყველაზე მძაფრად იგრძნობოდა — ხმაურიანი, უთმობელი და ერთგული. ბრემეს ცრემლები ამ მოედანზე — 1996 წლის ტრაგედიისა და 1998 წლის ტრიუმფის დროს — ბუნდესლიგის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაწერა.

კარიერის დასრულების შემდეგაც ორივე ლეგენდა ფეხბურთში დარჩა. ფელერმა სამწვრთნელო და მენეჯერული კარიერა აირჩია — 2002 წელს ეროვნული ნაკრები მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში გაიყვანა, მოგვიანებით კი „ბაიერ ლევერკუზენის“ წარმატებების მთავარი შემოქმედი გახდა. ბრემე სამწვრთნელო სკამზე ნაკლებად გამოჩნდა, თუმცა ფეხბურთის ელჩად და ავტორიტეტულ ფიგურად დარჩა, რომლის სახელიც ყოველთვის რომში გატანილ იმ ცივსისხლიან პენალტთან ასოცირდება.

2024 წლის დასაწყისში ანდრეას ბრემეს გარდაცვალებამ მთელი საფეხბურთო სამყარო დაამწუხრა და კიდევ ერთხელ გააცოცხლა ის ეპოქა, რომელიც მან და ფელერმა შექმნეს. ისინი უბრალოდ თანაგუნდელები არ იყვნენ — ისინი იმ თაობის ბოძები იყვნენ, რომელმაც გერმანული ფეხბურთი მსოფლიო მწვერვალზე დააბრუნა.

1990 წლის კადრების თუ „ბეცენბერგის“ ისტორიის გადახედვისას ხედავთ ორ ადამიანს, რომლებიც უმაღლეს ტექნიკასა და გაუტეხელ სულს აერთიანებდნენ. ისინი რჩებიან სტანდარტად გერმანელთა მომავალი თაობებისთვის — ორი ლეგენდა, რომელთა სახელებიც სამუდამოდ ოქროს ასოებით ჩაეწერა ფეხბურთის ისტორიას.