1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის…

🚨 ✍️ 1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალის შემდეგ გულგატეხილი პაოლო მალდინის კადრი ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დრამატულ ეპიზოდად დარჩა. პასადენას „როუზ ბოულის“ მინდორზე მდგარი ლეგენდარული მცველის ეს ფოტო უდიდესი წარმატებით დახუნძლული კარიერის იშვიათი სევდიანი მომენტია. 1994 წლის 17 ივლისს, კალიფორნიის მცხუნვარე მზის ქვეშ გამართული უგოლო ფინალი საბოლოოდ პენალტების სერიის უკომპრომისო ლატარიით დასრულდა. 26 წლის მალდინისთვის, რომელიც მაშინ ფიზიკური ფორმის პიკში იმყოფებოდა, ბრაზილიასთან მარცხი ემოციური დარტყმა აღმოჩნდა. მან ტურნირის თითოეული წუთი ითამაშა, ტრავმირებული თანაგუნდელების გამო პოზიციებს ხშირად იცვლიდა და იტალიის ნაკრების ნამდვილი სული და გული იყო. გუნდმა ფლეი-ოფის ეტაპები ხასიათისა და რობერტო ბაჯოს გენიალურობის წყალობით გადალახა. იმ მძიმე წუთებში მსოფლიომ იხილა ფეხბურთელი, რომელსაც საკლუბო დონეზე უკვე თითქმის ყველაფერი მოგებული ჰქონდა, თუმცა სანაკრებო მწვერვალი ხელიდან გაუსხლტა. ეს იყო სევდიანი ეპიზოდი კარიერისა, რომელიც სავსეა სტაბილურობით, დისციპლინითა და დაცვის ხელოვნების მწვერვალებით.

პაოლო ჩეზარე მალდინი 1968 წლის 26 ივნისს მილანში დაიბადა — ქალაქში, რომელიც მას არასდროს მიუტოვებია. იგი ჩეზარე მალდინის შვილი გახლდათ — კაცისა, რომელმაც 1963 წელს „მილანს“, კაპიტნის რანგში, პირველი ევროპის ჩემპიონთა თასი აღამართვინა. ოჯახში, სადაც „როსონერის“ წითელ-შავი მაისური მეორე კანის ტოლი იყო, პაოლოს მომავალი თითქოს წინასწარ იყო განსაზღვრული, თუმცა მასზე ზეწოლა არავის მოუხდენია. მამის უდიდესი ავტორიტეტის მიუხედავად, ახალგაზრდა პაოლოს საკუთარი გზის პოვნის საშუალება მისცეს — თავდაპირველად იგი შეტევითი ფეხბურთითაც იყო დაინტერესებული. თუმცა, როდესაც 10 წლის ასაკში „მილანის“ აკადემიას შეუერთდა, დაცვაში თამაშის ნიჭი მალევე გამოვლინდა. იგი ფიზიკურ ელეგანტურობასა და თამაშის საოცარ აღქმას აერთიანებდა, რისი წყალობითაც ასაკობრივ გუნდებს ისე იოლად გადიოდა, თითქოს თანატოლებთან შედარებით სულ სხვა სპორტს თამაშობდა.

მთავარ გუნდში მისი დებიუტი საოცრად სწრაფად შედგა. 1985 წლის 20 იანვარს, 16 წლის მალდინი „უდინეზესთან“ საგარეო მატჩისთვის პირველ გუნდში გამოიძახეს. სერჯო ბატისტინის ტრავმის შემდეგ, მთავარმა მწვრთნელმა, ნილს ლიდჰოლმმა, შანსი ახალგაზრდა მცველს მისცა. მშვიდი ხასიათით ცნობილმა ლიდჰოლმმა მალდინის ჰკითხა, რომელ ფლანგზე ერჩივნა თამაში, რაზეც პაოლომ უპასუხა, რომ მისთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა. მან მეორე ტაიმი მარჯვენა მცველის პოზიციაზე ჩაატარა და თავისი ასაკისთვის უჩვეულო დამაჯერებლობა აჩვენა. ეს იმ სეზონში მისი ერთადერთი მატჩი იყო, თუმცა მომავალი უკვე გადაწყვეტილი გახლდათ. მომდევნო სეზონიდან იგი ძირითადი შემადგენლობის შეუცვლელი წევრი გახდა. მართალია, მარჯვენაფეხა იყო, თუმცა მალევე მარცხენა მცველის პოზიციაზე გადაინაცვლა. ეს ცვლილება იმდენად ბუნებრივი აღმოჩნდა, რომ იგი მალე მსოფლიოში საუკეთესო მარცხენა მცველად აღიარეს. ორივე ფეხით ბრწყინვალე თამაშის წყალობით, იგი შეტევაშიც სახიფათო იყო და დაცვაშიც — გაუმტარი კედელი.

1987 წელს არიგო საკის მოსვლამ „მილანი“ და, შესაბამისად, მალდინის კარიერა სრულიად შეცვალა. საკის ტაქტიკური რევოლუცია მაღალ დაცვის ხაზს, აგრესიულ პრესინგსა და ზონალურ მარკირებას ემყარებოდა, რაც იდეალურ სინქრონულობას მოითხოვდა. მაურო ტასოტისთან, ალესანდრო კოსტაკურტასთან და დიდებულ ფრანკო ბარეზისთან ერთად, მალდინიმ დაცვის ოთხეული ჩამოაყალიბა, რომელიც დღემდე დაცვითი ორგანიზაციის ეტალონად ითვლება. საკის ხელმძღვანელობით მალდინიმ პირველი სკუდეტო 1988 წელს მოიგო, რასაც 1989 და 1990 წლებში ევროპის ჩემპიონთა თასის ზედიზედ ორჯერ მოპოვება მოჰყვა. ბარსელონაში „სტეაუას“ 4:0 განადგურებამ და ვენაში „ბენფიკასთან“ 1:0 გამარჯვებამ ახალი დინასტიის დაბადება ამცნო მსოფლიოს. ამ წლებში მალდინი გუნდის ახალგაზრდული ენერგიის წყარო იყო — ფეხბურთელი, რომელსაც 90 წუთის განმავლობაში შეეძლო ფლანგზე სირბილი ისე, რომ დაღლილობის ნიშნებიც კი არ ეტყობოდა.

1990-იანი წლების დასაწყისში საკი ფაბიო კაპელომ შეცვალა, რის შემდეგაც „მილანის“ მანქანა კიდევ უფრო ეფექტური გახდა. ეს იყო „უძლეველთა“ ეპოქა — გუნდმა სერია A-ში ზედიზედ 58 მატჩი ჩაატარა დაუმარცხებლად, რაც დღემდე სარეკორდო მაჩვენებელია. მალდინი ამ მუდმივად განახლებადი გუნდის შეუცვლელი ბირთვი იყო. სანამ შეტევაში ფეხბურთელები იცვლებოდნენ, დაცვის საძირკველი უცვლელი რჩებოდა. ამ პერიოდის მწვერვალი 1994 წლის ჩემპიონთა ლიგის ათენური ფინალი გახდა. იოჰან კრუიფის ბარსელონურ „ოცნების გუნდთან“ შეხვედრაში, სადაც ფავორიტად ესპანელები ითვლებოდნენ, „მილანმა“ ნამდვილი ტაქტიკური შედევრი შექმნა. ბარეზისა და კოსტაკურტას დისკვალიფიკაციის გამო მალდინიმ დაცვის ცენტრში გადაინაცვლა, რაც მისი მომავალი ამპლუის წინაპირობა აღმოჩნდა. მან რომარიო და ხრისტო სტოიჩკოვი სრულიად გაანეიტრალა, „მილანმა“ კი 4:0 გაიმარჯვა. ეს იყო მისი მესამე ევროპული ტიტული — აშშ-ის მსოფლიო ჩემპიონატზე გამგზავრებამდე რამდენიმე კვირით ადრე.

მალდინის ურთიერთობა იტალიის ეროვნულ ნაკრებთან უდიდესი თავდადებითა და ამავდროულად დიდი გულისტკივილით იყო სავსე. მისი დებიუტი „აძურის“ რიგებში 1988 წელს იუგოსლავიის წინააღმდეგ შედგა და იგი მალევე გახდა გუნდის ლიდერი. 1990 წლის საშინაო მსოფლიო ჩემპიონატზე იგი იყო იმ დაცვის წევრი, რომელსაც 518 წუთის განმავლობაში გოლი არ გაუშვია, თუმცა ნახევარფინალში არგენტინასთან პენალტების სერიაში დამარცხდა. შემდეგ იყო 1994 წლის ფინალი პასადენაში, სადაც მისი ლიდერული თვისებები კიდევ უფრო გამოიკვეთა. როდესაც ტურნირის დასაწყისში ბარეზი დაშავდა, მალდინიმ კაპიტნის სამკლავური მოირგო. ფინალში მან უნაკლოდ ითამაშა, თუმცა მარცხი მით უფრო მწარე აღმოჩნდა. იგი იტალიას 1998 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზეც კაპიტნობდა, ხოლო ევრო 2000-ის ფინალში გუნდი გამარჯვებამდე წამებით ადრე შეაჩერეს — ფრანგების საპასუხო გოლმა და „ოქროს გოლმა“ იტალიელთა ოცნებები დაამხვრია. მან სანაკრებო კარიერა 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ 126 მატჩით დაასრულა (იმ დროისთვის სარეკორდო მაჩვენებელი). მან უარი თქვა 2006 წლის ტურნირზე წასვლაზე, რის გამოც ნანატრი ჩემპიონობის აღნიშვნის შანსი ხელიდან გაუშვა.

მალდინის საკლუბო კარიერის მეორე ნახევარი 1997 წელს, ბარეზის წასვლის შემდეგ, კაპიტნის სამკლავურის გადაბარებით აღინიშნა. ეს „მილანისთვის“ გარდამავალი პერიოდი იყო, თუმცა 2001 წელს კარლო ანჩელოტის დანიშვნამ ახალ ოქროს ხანას ჩაუყარა საფუძველი. ამ დროისთვის მალდინიმ საბოლოოდ გადაინაცვლა ცენტრალური მცველის პოზიციაზე. მართალია, ახალგაზრდული სისწრაფე ოდნავ დაკარგული ჰქონდა, თუმცა თამაშის წაკითხვის უნარი სრულყოფილებამდე მიიყვანა. 2003 წელს, მამის მიერ თასის აღმართვიდან 40 წლის შემდეგ, პაოლომ „მილანი“ „ოლდ ტრაფორდზე“ ჩემპიონთა ლიგის ტრიუმფამდე მიიყვანა — პენალტების სერიაში „იუვენტუსი“ დაამარცხეს. იგი მატჩის საუკეთესო მოთამაშედ დასახელდა. მალდინი ხშირად აღნიშნავდა: „თუ ვარდნაში თამაში მიწევს, ესე იგი პოზიციურად უკვე შეცდომა დავუშვი“.

2005 წლის სტამბოლის ჩემპიონთა ლიგის ფინალი მისი კარიერის ყველაზე დრამატული ეპიზოდი გახდა. მალდინიმ ანგარიში პირველივე წუთზე გახსნა — ეს იყო ფინალების ისტორიაში ყველაზე სწრაფი და 36 წლის ასაკში ყველაზე ასაკოვანი ფეხბურთელის მიერ გატანილი გოლი. „მილანი“ „ლივერპულთან“ პირველი ტაიმის შემდეგ 3:0 იგებდა, თუმცა მეორე ტაიმში 6-წუთიანი ჩავარდნის გამო უპირატესობა ხელიდან გაუშვა და პენალტებში დამარცხდა. ასეთი დარტყმა ბევრს გაატეხდა, თუმცა მალდინის კარიერა მტკიცე ხასიათზე იყო აგებული. ორი წლის შემდეგ, 38 წლის ასაკში, მან ათენში „მილანს“ რევანში ააღებინა („ლივერპული“ 2:1 დაამარცხეს) და მეხუთე ევროპული თასი აღმართა. ეს იყო ფენომენალური მიღწევა — იგი იმ იშვიათ ფეხბურთელებს შორის აღმოჩნდა, ვისაც ეს ტურნირი 5-ჯერ აქვს მოგებული, და ერთადერთია, ვინც ეს სამ სხვადასხვა ათწლეულში შეძლო.

მალდინის თამაშის სტილი დახვეწილობისა და ელეგანტურობის ნიმუში იყო. იგი იცავდა კარს ისეთი სიმშვიდით, როგორიც პლეიმეიკერებს ახასიათებთ. მაღალი, ათლეტური და ჰაერში ორთაბრძოლების ოსტატი, იგი ორივე საჯარიმოში საფრთხეს წარმოადგენდა. მისი ართმევები იყო ზუსტი, პასები — სუფთა, ხოლო დისციპლინა — სამაგალითო. ათასზე მეტი პროფესიონალური მატჩის მიუხედავად, იგი მოედნიდან იშვიათად გაუძევებიათ. პაოლო პატივისცემას იმსახურებდა არა ყვირილით ან აგრესიით, არამედ თამაშის უმაღლესი სტანდარტით. სწორედ ამიტომ შეარქვეს მას სრულიად იტალიაში „ილ კაპიტანო“. იგი ორჯერ, 1994 და 2003 წლებში, „ოქროს ბურთის“ ნომინაციაში მესამე ადგილზე გავიდა — რაც მცველისთვის იმ ეპოქაში უიშვიათესი აღიარება იყო.

მოედანს გარეთ მალდინი ყოველთვის თავშეკავებული და ღირსეული ცხოვრებით გამოირჩეოდა. 1994 წელს მან ადრიანა ფოსაზე იქორწინა. მათ ორი ვაჟი შეეძინათ — კრისტიანი და დანიელე. ორივემ „მილანის“ აკადემია გაიარა, ხოლო დანიელემ მთავარ გუნდშიც ითამაშა და მალდინების დინასტიის მესამე თაობა გახდა. პაოლომ კარიერა 2009 წლის 31 მაისს დაასრულა. მისი ბოლო მატჩი „ფიორენტინასთან“ შედგა, თუმცა ყველაზე ემოციური „სან სიროზე“ „რომასთან“ გამართული ბოლო საშინაო შეხვედრა აღმოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ სტადიონი ფეხზე წამოუდგა ლეგენდას, ულტრასების მცირე ჯგუფმა კრიტიკული ბანერი გამოფინა. მალდინის, თავისი ხასიათიდან გამომდინარე, პროვოკაციაზე რეაგირება არ მოუხდენია და მოედანი ამაყად დატოვა. კლუბმა მისი მე-3 ნომერი ხმარებიდან ამოიღო და დააწესა წესი, რომ ამ ნომრით თამაში მხოლოდ მის ვაჟებს შეეძლებათ.

საფეხბურთო საქმიანობიდან ათწლიანი პაუზის შემდეგ, მალდინი 2018 წელს „მილანში“ დაბრუნდა — თავდაპირველად სპორტული სტრატეგიის დირექტორად, შემდეგ კი ტექნიკურ დირექტორად. მის დაბრუნებას კლუბის აღორძინება მოჰყვა, რაც 2022 წელს, 11-წლიანი პაუზის შემდეგ, სკუდეტოს მოგებით დაგვირგვინდა. მენეჯმენტშიც მან ისეთივე პრინციპები გამოიყენა, როგორიც მოედანზე: აქცენტი ახალგაზრდებზე, პროფესიონალიზმი და კლუბის ისტორიისადმი უდიდესი პატივისცემა. მიუხედავად იმისა, რომ 2023 წელს მფლობელებთან უთანხმოების გამო მისი მოღვაწეობა მოულოდნელად შეწყდა, გუნდის წარმატებაში მისი წვლილი უდავოა. იგი ფეხბურთის სამყაროში უდიდესი ავტორიტეტით სარგებლობს.

პაოლო მალდინის მემკვიდრეობა მხოლოდ 7 ჩემპიონობასა და ევროპის 5 თასში არ გამოიხატება; ეს არის 25-სეზონიანი უბადლო მოგზაურობა ფეხბურთის მწვერვალზე. იგი იყო ხიდი პერსონალური მეურვეობის ძველ ფეხბურთსა და თანამედროვე, ტაქტიკურად მოქნილ ერას შორის. მან დაამტკიცა, რომ მცველი შეიძლება იყოს როგორც მეომარი, ისე ხელოვანი. 1994 წელს განცდილი გულისტკივილი იმ ადამიანის ემოცია იყო, რომლისთვისაც მაისურის ღირსება ყველაფერზე მაღლა დგას. იგი რჩება ერთგულების ეტალონად — „სან სიროს“ მცველად, რომლის კარიერაც გვახსენებს, რომ დიდებულება მხოლოდ მოპოვებული ტიტულები კი არ არის, არამედ გზა, რომლითაც ამ მწვერვალებს აღწევ.