2000-2001 წლების სეზონში „ლიდს…

🚨 2000-2001 წლების სეზონში „ლიდს იუნაიტედმა“ ჩემპიონთა ლიგაზე დაუვიწყარი გზა განვლო. ნახევარფინალში „ვალენსიასთან“ მარცხმა მათ 1975 წლის ფინალის გამეორების საშუალება არ მისცა, სადაც მეტოქე მიუნხენის „ბაიერნი“ იქნებოდა.

ეს სეზონი „ელანდ როუდის“ ერთგული გულშემატკივრებისთვის ნამდვილ სიზმარს ჰგავდა. დევიდ ო'ლირის ხელმძღვანელობით, ახალგაზრდა ტალანტებმა ევროპული ფეხბურთის იერარქია დაანგრიეს. მათ „ო'ლირის ბავშვებს“ უწოდებდნენ — ეს იყო გუნდი, რომელიც ყოველგვარი შიშის გარეშე, შემტევ და ლამაზ ფეხბურთს თამაშობდა ევროპის უდიდეს სტადიონებში. იმ ხანმოკლე პერიოდში ჩანდა, რომ 1975 წლის ფინალის აჩრდილებს ახალი თაობა საბოლოოდ აძევებდა.

თავგადასავალი არა ჯგუფური ეტაპის ბრწყინვალებაში, არამედ საკვალიფიკაციო რაუნდში, „მიუნხენ 1860“-თან დაიწყო. პრემიერ ლიგაში დაკავებული მესამე ადგილის შემდეგ, „ლიდსს“ ელიტაში ადგილი უნდა დაემსახურებინა. ჯგუფური ეტაპის წილისყრა კი დაუნდობელი აღმოჩნდა: „მილანი“, „ბარსელონა“ და „ბეშიქთაში“. „კამპ ნოუზე“ 0-4 განადგურების შემდეგ ბევრს ეგონა, რომ მათი გზა მალე დასრულდებოდა, თუმცა გუნდმა საოცარი ხასიათი გამოავლინა. მათ გააცნობიერეს, რომ გამოცდილების ნაკლებობას ფიზიკური მომზადებითა და ბრძოლისუნარიანობით აინაზღაურებდნენ.

გარდამტეხი მომენტი „მილანთან“ მატჩი გამოდგა. წვიმიან დასავლეთ იორკშირში ლი ბოიერის შორეულმა დარტყმამ და დიდას შეცდომამ „ლიდსს“ გამარჯვება მოუტანა. ამ გოლს მოჰყოლილი ოვაციები რწმენის დაბრუნების ნიშანი იყო. ამას მოჰყვა „ბეშიქთაშის“ 6-0 განადგურება და „ბარსელონასთან“ სტუმრად ნათამაშები ფრე (1-1). პირველი ჯგუფური ეტაპი „სან სიროზე“ დომინიკ მატეოს გოლით და „მილანთან“ ფრით დასრულდა, რამაც „ლიდსი“ შემდეგ ეტაპზე გაიყვანა, „ბარსელონა“ კი ტურნირს მიღმა დატოვა.

მეორე ჯგუფურ ეტაპზე მეტოქეები კიდევ უფრო სერიოზულები იყვნენ: მადრიდის „რეალი“, „ლაციო“ და „ანდერლეხტი“. ამ დროისთვის გუნდს რიო ფერდინანდი შეუერთდა, რომელიც მაშინდელი ბრიტანული სარეკორდო თანხის სანაცვლოდ შეიძინეს. რომში „ლაციოსთან“ მოპოვებულმა გამარჯვებამ (1-0) ყველას დაანახა, რომ „ლიდსი“ ტურნირზე აღარ იყო უბრალო ტურისტი — ისინი რეალური ფავორიტები გახდნენ.

მეოთხედფინალში მათ ესპანეთის ჩემპიონი, „დეპორტივო ლა კორუნია“ შეხვდათ. „ელანდ როუდზე“ გამართული მატჩი კლუბის ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესოა — 3-0 იან ჰარტის, ალან სმიტისა და რიო ფერდინანდის გოლებით. მიუხედავად იმისა, რომ საპასუხო შეხვედრაში „დეპორტივომ“ 2-0 მოიგო, „ლიდსის“ დაცვამ გაუძლო და გუნდი ნახევარფინალში გავიდა.

ნახევარფინალი „ვალენსიასთან“ ისტორიული წონით იყო დატვირთული. გამარჯვების შემთხვევაში, ფინალში „ბაიერნს“ შეხვდებოდნენ და 1975 წლის უსამართლო ფინალისთვის რევანშის შანსი ექნებოდათ. თუმცა, „მესტალიაზე“ ექტორ კუპერის ტაქტიკურად გამართულმა გუნდმა 3-0 მოიგო და ინგლისელთა ოცნება დაასრულა.

ტაქტიკურად ეს გუნდი ოლივიე დაკურისა და დევიდ ბატის შავ სამუშაოზე იდგა, რაც ლი ბოიერს შეტევაში თავისუფლებას აძლევდა. ფლანგებზე ჰარი კიუელის სისწრაფე და ტექნიკა, წინ კი მარკ ვიდუკას ფიზიკური ძალა და ალან სმიტის ალღო „ლიდსს“ სახიფათოს ხდიდა. კარში კი საიმედო ნაიჯელ მარტინი იდგა.

მოედანს მიღმა კი ეს სეზონი დიდი ფინანსური რისკის პიკი იყო. კლუბის თავმჯდომარე პიტერ რიდსდეილი ტრანსფერებში სოლიდურ თანხებს ხარჯავდა იმ იმედით, რომ გუნდი ჩემპიონთა ლიგაზე მუდმივად ითამაშებდა. მომდევნო წელს ტურნირის მიღმა დარჩენამ ფინანსური კატასტროფა და ვარსკვლავების გაყიდვა გამოიწვია, რაც საბოლოოდ პრემიერ ლიგიდან გავარდნით დასრულდა.

მიუხედავად ამისა, 2000-2001 წლების სეზონი „ლიდს იუნაიტედის“ ისტორიაში ოქროს ასოებით დარჩება. ეს იყო დრო, როდესაც ინგლისის პროვინციულმა კლუბმა ევროპულ გრანდებს გამოწვევა ესროლა და მიზანთან ძალიან ახლოს იყო. ნაიჯელ მარტინის სეივები, ლუკას რადებეს ლიდერობა და ალან სმიტის ენერგია გულშემატკივრების მეხსიერებაში სამუდამოდ დარჩება.