#1თავი III
სეზონის ბოლოს, როდესაც ჭაბუკთა
გუნდში ვიყავი კარიერაში ერთ-
ერთი საუკეთესო გადაწყვეტილება
მივიღე. მე ავირჩიე არტურო
კანალესის კომპანია, რათა ის
ყოფილიყო ჩემი ინტერესების
დამცველი. ეს იგივეა რაც ჩემი
აგენტი. დღემდე მეცინება, როცა იმ
ამბავს გავიხსენებ, როდესაც ის
ჩემს მშობლებს შეხვდა. არტურო და
მისი კომპანიონები, მისი ძმა ხოსე
და ფერნარდო სეგი, ხოსე ძალიან
იყვნენ დაინტერესებულები, რომ მე
მათი კლიენტი გავმხდარიყავი,
თუმცა დედაჩემს არ ესმოდა რა
საჭირო იყო ეს და მან იკითხა: ,,რა
დაინეხეთ ისეთი ჩემს შვილში?". ეს
არის ის, რასაც მე დედაჩემის
ნდობას ვუწოდებ. როცაპატარა
ვიყავი ვსაყვედურობდი, რომ მას არ
სჯეროდა ჩემი. მაგრამ უნდა
ვაღიარო, რომ წლების
განმავლობაში მისი ჩემს მიმართ
სიმპატიები და აღფრთოვანება
იზრდება.
ერთ-ერთი პირველი ნაბიჯი, რაც
არტურომ გადადგა, მწარმოებელ
ფირმა "ნაიკთან” კონტრაქტის
გაფორმება იყო, რათა ისინი
გამხდარიყვნენ ჩემი სპონსორები.
მოლაპარაკებებმა წარმატებით
ჩაიარა და მათ ჩემთვის
ფორმის,ბუცების, და ქუდების
გამოგზავნა. როცა პირველი
კომპლექტი მივირე, უნდა ვაღიარო,
რომ, აღფრთოვანებაში ვიყავი.
"ნაიკის” მარკის პროდუქციით
სარგებლობის საშუალება, უფასოდ,
ნებისმიერი ბავშვის ოცნებაა.
ერთი წლის შემდეგ, როცა ჭაბუკთა
კატეგორიაში გადავედი, მივხვდი,
რომ ეს ყველაფერისერიოზული რამ
იყო. 10, 11 ან 12 წლის ასაკში შენ
ფეხბურთს იმისათვის თამაშობ, რომ
იგი უბრალოდ მოგწონს. ერთობი,
მაგრამ დგება მომენტი, როდესაც
უკვე ნელ-ნელა საფეხბურთო
სამყაროს უღრმავდები, რომელშიც
იმყოფები და საკუთარ თავს უსვამ
შეკითხვას: ,,შევძლებ ამის
მიღწევას?"
მახსოვს იმ წლის დასაწყისში, როცა
ვფიქრობდით, რომ ,,ჯუვენილ ბ"-ში
ვითამაშებდით, ცესკმა როგორ
ჩაალაგა ჩანთები და ინგლისში
გაფრინდა. ლეო მესი და მე კი
პირდაპირ ,,ჯუვენილ ა"-ში
გაგვამგზავრეს. ეს იყო მეტად წინ
გადადგმული მეტად მნიშვნელოვანი
გადაწყვეტილება. რადგან ეს
ნიშნავდა, რომ კლუბს ჩვენი დიდი
იმედი ქონდა. მაგრამ სეზონი
თავიდანვე ვერ აეწყო. თავიდანვე
ბევრი ქულა დავკარგეთ და ნათელი
გახდა, რომ "ესპანიოლისთვის”,
რომელსაც ძალიან ძლიერი გუნდი
ჰყვდა, ვერ შევძლებდით მათთვის
კონკურენციის გაწევას. იმავე წლის
ნოემბრში, სადრაც შუა რიცხვებში
არტურომ მითხრა, რომ მას
"არსენალი” და "მანჩესტერ
იუნაიტედი” დაუკავშირდნენ და
კონტრაქტის გაფორმება
შესთავაზეს. გულახდილავ ვიტყვი,
რომ ეს ახალი ამბავი ჩემთვის
ნამდვილი სიურპრიზი იყო, თუმცა
სულაც არ მიზიდავდა. ჩემი მიზანი
იყო, რომ ყოველთვის
"ბარსელონაში” მეთამაშა . ამიტომ
დანარჩენი კლუბები ჩემი
ყურადღების ღირსადაც არ
მიმაჩნდნენ. იმ დროს კლუბთან
კონტრაქტის გაგრძელების თაობაზე
დავიწყეთ მოლაპარაკებები.
მოლაპარაკება წესით ადვილად
უნდა წარმართულიყო, ვინაიდან
გუნდს ჩემი შენარჩუნება სურდა და
ჩემი ყველა მოლოდინი "ბარსას”
უკავშირდებოდა, მაგრამ ის რაც
ერთი შეხედვით ადვილად მიმაჩნდა,
დროთა განმავლობაში სულ უფრო
რთული და რთული გახდა.
შეთანხმებას ვერ ვაღწევდით.
პირველად, ვერ ვთანხმდებოდით
კონტრაქტის ხანგრძლივობასა და
მასში შემავალ ზოგიერთ პუნქტზე.
ყველაფერი ისე ვერ წავიდა,
როგორც აუცილებელი
იყო. ,,ჯუვენილ ა"-ში
შემადგენლობის გადახარისხება
დაიწყო. ამის გამო ,,ჯუვენილ ბ"-ში
გადამიყვანეს. ის თვეები ჩემთვის
ძალიან მძიმე გამოდგა. როდესაც
შევამჩნიე, რომ ყველაფერი
უარესობისკენ მიდიოდა და მის
გამოსასწორებლად არაფერი
კეთდება, წასვლის გადაწყვეტილება
მივიღე. მოლაპარაკებები ჩიხში
შევიდა. "ბარსადან” წასვლა - სხვა
არაფერი დამრჩენოდა.
"ბარსას” ფანი ვიყავი. ერთადერთი
ოცნება, რომელიც მქონდა,
"ბარსელონას” პირველ გუნდში
თამაში იყო, მაგრამ მაგ ასაკში შენ
კიდევ არ ხარ დარწმუნებული იმაში,
რომ შენი ბედისწერა
ფეხბურთელობაა. შენ გჭირდება
ტალანტი, ძალისხმევა და
შესაფერისი შემთხვევა. "არსენალი”
და "მანჩესტერ იუნაიტედი”
აგრძელებდნენ ჩემს მიმართ
საკუთარი ინტერესის
დემონსტრირებას. მათ
მწვრთნელებს არსენ ვენგერს და
ალექს ფერგიუსონს ჩემი პირადად
გაცნობა უნდოდათ. 17 წლის ასაკში
ისინი მთავაზობდნენ სათადარიგო
გუნდში თამაშს და პირველ გუნდთან
ერთად ვარჯიშს. ეს ყოველივე,
როდესაც შენ ასეთი ახალგაზრდა
ხარ, შენზე უდიდეს შთაბეჭდილებას
ახდენს. სერიოზული ფიქრის
შემდეგ მივიღე გადაწყვეტილება
კონტრაქტი ალექს ფერგიუსონის
გუნდთან გამეფორმებინა. ვფიქრობ,
პროფესიონალ ფეხბურთელად
გასახდომად ეს იყო საუკეთესო
გადაწყვეტილება. ეს იყო ყველაზე
რთული გადაწყვეტილება ჩემს
ცხოვრებაში. თუმცა ახლა, როდესაც
უკან ვიხედები, კარგად ვამჩნევ,
როგორი სარგებელი მომიტანა მან.
ამ მტკიცე გადაწყვეტილებამ
შემცვალა, როგორც ფეხბურთელი
და პირველ რიგში, როგორც
ადამიანი, "ბარსელონადან”
პრაქტიკულად ბავშვად წასული
"მანჩესტერ იუნაიტედში”
მოზრდილად ვიქეცი.
"ბარსას” ფანი
ვიყავი. ,,ბარსელონას" პირველ
გუნდში თამაში, ჩემი ერთადერთი
ოცნება იყო. მაგრამ იმ ასაკში ჯერ
კიდევ არ ხარ იმაში დარწმუნებული,
რომ შენი ბედისწერა
ფეხბურთელობაა. გჭირდება
ტალანტი, ძალისხმევა და
შესაფერისი
შემთხვევა. ,,მანჩესტერი"
და ,,არსენალი" ჩემს მიმართ
საკუთარი ინტერესის
დემონსტრირებას აგრძელებდნენ.
არსენ ვენგერს და ალექს
ფერგიუსონს პირადად ჩემი გაცნობა
უნდოდათ. ისინი მთავაზობდნენ 17
წლის ასაკში, სათადარიგო გუნდში
თამაშს და პირველ გუნდთან ერთად
ვარჯიშს. ყველაფერი ეს, როდესაც
ასეთი ახალგაზრდა ხარ, შენზე
უდიდეს შთაბეჭდილებას ახდენს.
ბევრი ფიქრის შემდეგ
გადაწყვეტილება მივიღე. ალექს
ფერგიუსონის გუნდთან კონტრაქტი
გამეფორმებინა. ვფიქრობ, რომ
პროფესიონალ ფეხბურთელად
გასახდომად ეს ჩემი საუკეთესო
გადაწყვეტილება იყო. ჩემს
ცხოვრებაში ყველაზე რთული
გადაწყვეტილება მივიღე. მაგრამ
ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვამჩნევ,
როგორი სარგებელი მომიტანა ამ
გადაწყვეტილებამ. ამან შემცვალა,
როგორც პირველ რიგში ადამიანი
და როგორც ფეხბურთელი.
"ბარსადან” პრაქტიკულად ბავშვად
წასული, "მანჩესტერში”
მოზრდილად ვიქეცი.
გაგრძელება იქნება...
სეზონის ბოლოს, როდესაც ჭაბუკთა
გუნდში ვიყავი კარიერაში ერთ-
ერთი საუკეთესო გადაწყვეტილება
მივიღე. მე ავირჩიე არტურო
კანალესის კომპანია, რათა ის
ყოფილიყო ჩემი ინტერესების
დამცველი. ეს იგივეა რაც ჩემი
აგენტი. დღემდე მეცინება, როცა იმ
ამბავს გავიხსენებ, როდესაც ის
ჩემს მშობლებს შეხვდა. არტურო და
მისი კომპანიონები, მისი ძმა ხოსე
და ფერნარდო სეგი, ხოსე ძალიან
იყვნენ დაინტერესებულები, რომ მე
მათი კლიენტი გავმხდარიყავი,
თუმცა დედაჩემს არ ესმოდა რა
საჭირო იყო ეს და მან იკითხა: ,,რა
დაინეხეთ ისეთი ჩემს შვილში?". ეს
არის ის, რასაც მე დედაჩემის
ნდობას ვუწოდებ. როცაპატარა
ვიყავი ვსაყვედურობდი, რომ მას არ
სჯეროდა ჩემი. მაგრამ უნდა
ვაღიარო, რომ წლების
განმავლობაში მისი ჩემს მიმართ
სიმპატიები და აღფრთოვანება
იზრდება.
ერთ-ერთი პირველი ნაბიჯი, რაც
არტურომ გადადგა, მწარმოებელ
ფირმა "ნაიკთან” კონტრაქტის
გაფორმება იყო, რათა ისინი
გამხდარიყვნენ ჩემი სპონსორები.
მოლაპარაკებებმა წარმატებით
ჩაიარა და მათ ჩემთვის
ფორმის,ბუცების, და ქუდების
გამოგზავნა. როცა პირველი
კომპლექტი მივირე, უნდა ვაღიარო,
რომ, აღფრთოვანებაში ვიყავი.
"ნაიკის” მარკის პროდუქციით
სარგებლობის საშუალება, უფასოდ,
ნებისმიერი ბავშვის ოცნებაა.
ერთი წლის შემდეგ, როცა ჭაბუკთა
კატეგორიაში გადავედი, მივხვდი,
რომ ეს ყველაფერისერიოზული რამ
იყო. 10, 11 ან 12 წლის ასაკში შენ
ფეხბურთს იმისათვის თამაშობ, რომ
იგი უბრალოდ მოგწონს. ერთობი,
მაგრამ დგება მომენტი, როდესაც
უკვე ნელ-ნელა საფეხბურთო
სამყაროს უღრმავდები, რომელშიც
იმყოფები და საკუთარ თავს უსვამ
შეკითხვას: ,,შევძლებ ამის
მიღწევას?"
მახსოვს იმ წლის დასაწყისში, როცა
ვფიქრობდით, რომ ,,ჯუვენილ ბ"-ში
ვითამაშებდით, ცესკმა როგორ
ჩაალაგა ჩანთები და ინგლისში
გაფრინდა. ლეო მესი და მე კი
პირდაპირ ,,ჯუვენილ ა"-ში
გაგვამგზავრეს. ეს იყო მეტად წინ
გადადგმული მეტად მნიშვნელოვანი
გადაწყვეტილება. რადგან ეს
ნიშნავდა, რომ კლუბს ჩვენი დიდი
იმედი ქონდა. მაგრამ სეზონი
თავიდანვე ვერ აეწყო. თავიდანვე
ბევრი ქულა დავკარგეთ და ნათელი
გახდა, რომ "ესპანიოლისთვის”,
რომელსაც ძალიან ძლიერი გუნდი
ჰყვდა, ვერ შევძლებდით მათთვის
კონკურენციის გაწევას. იმავე წლის
ნოემბრში, სადრაც შუა რიცხვებში
არტურომ მითხრა, რომ მას
"არსენალი” და "მანჩესტერ
იუნაიტედი” დაუკავშირდნენ და
კონტრაქტის გაფორმება
შესთავაზეს. გულახდილავ ვიტყვი,
რომ ეს ახალი ამბავი ჩემთვის
ნამდვილი სიურპრიზი იყო, თუმცა
სულაც არ მიზიდავდა. ჩემი მიზანი
იყო, რომ ყოველთვის
"ბარსელონაში” მეთამაშა . ამიტომ
დანარჩენი კლუბები ჩემი
ყურადღების ღირსადაც არ
მიმაჩნდნენ. იმ დროს კლუბთან
კონტრაქტის გაგრძელების თაობაზე
დავიწყეთ მოლაპარაკებები.
მოლაპარაკება წესით ადვილად
უნდა წარმართულიყო, ვინაიდან
გუნდს ჩემი შენარჩუნება სურდა და
ჩემი ყველა მოლოდინი "ბარსას”
უკავშირდებოდა, მაგრამ ის რაც
ერთი შეხედვით ადვილად მიმაჩნდა,
დროთა განმავლობაში სულ უფრო
რთული და რთული გახდა.
შეთანხმებას ვერ ვაღწევდით.
პირველად, ვერ ვთანხმდებოდით
კონტრაქტის ხანგრძლივობასა და
მასში შემავალ ზოგიერთ პუნქტზე.
ყველაფერი ისე ვერ წავიდა,
როგორც აუცილებელი
იყო. ,,ჯუვენილ ა"-ში
შემადგენლობის გადახარისხება
დაიწყო. ამის გამო ,,ჯუვენილ ბ"-ში
გადამიყვანეს. ის თვეები ჩემთვის
ძალიან მძიმე გამოდგა. როდესაც
შევამჩნიე, რომ ყველაფერი
უარესობისკენ მიდიოდა და მის
გამოსასწორებლად არაფერი
კეთდება, წასვლის გადაწყვეტილება
მივიღე. მოლაპარაკებები ჩიხში
შევიდა. "ბარსადან” წასვლა - სხვა
არაფერი დამრჩენოდა.
"ბარსას” ფანი ვიყავი. ერთადერთი
ოცნება, რომელიც მქონდა,
"ბარსელონას” პირველ გუნდში
თამაში იყო, მაგრამ მაგ ასაკში შენ
კიდევ არ ხარ დარწმუნებული იმაში,
რომ შენი ბედისწერა
ფეხბურთელობაა. შენ გჭირდება
ტალანტი, ძალისხმევა და
შესაფერისი შემთხვევა. "არსენალი”
და "მანჩესტერ იუნაიტედი”
აგრძელებდნენ ჩემს მიმართ
საკუთარი ინტერესის
დემონსტრირებას. მათ
მწვრთნელებს არსენ ვენგერს და
ალექს ფერგიუსონს ჩემი პირადად
გაცნობა უნდოდათ. 17 წლის ასაკში
ისინი მთავაზობდნენ სათადარიგო
გუნდში თამაშს და პირველ გუნდთან
ერთად ვარჯიშს. ეს ყოველივე,
როდესაც შენ ასეთი ახალგაზრდა
ხარ, შენზე უდიდეს შთაბეჭდილებას
ახდენს. სერიოზული ფიქრის
შემდეგ მივიღე გადაწყვეტილება
კონტრაქტი ალექს ფერგიუსონის
გუნდთან გამეფორმებინა. ვფიქრობ,
პროფესიონალ ფეხბურთელად
გასახდომად ეს იყო საუკეთესო
გადაწყვეტილება. ეს იყო ყველაზე
რთული გადაწყვეტილება ჩემს
ცხოვრებაში. თუმცა ახლა, როდესაც
უკან ვიხედები, კარგად ვამჩნევ,
როგორი სარგებელი მომიტანა მან.
ამ მტკიცე გადაწყვეტილებამ
შემცვალა, როგორც ფეხბურთელი
და პირველ რიგში, როგორც
ადამიანი, "ბარსელონადან”
პრაქტიკულად ბავშვად წასული
"მანჩესტერ იუნაიტედში”
მოზრდილად ვიქეცი.
"ბარსას” ფანი
ვიყავი. ,,ბარსელონას" პირველ
გუნდში თამაში, ჩემი ერთადერთი
ოცნება იყო. მაგრამ იმ ასაკში ჯერ
კიდევ არ ხარ იმაში დარწმუნებული,
რომ შენი ბედისწერა
ფეხბურთელობაა. გჭირდება
ტალანტი, ძალისხმევა და
შესაფერისი
შემთხვევა. ,,მანჩესტერი"
და ,,არსენალი" ჩემს მიმართ
საკუთარი ინტერესის
დემონსტრირებას აგრძელებდნენ.
არსენ ვენგერს და ალექს
ფერგიუსონს პირადად ჩემი გაცნობა
უნდოდათ. ისინი მთავაზობდნენ 17
წლის ასაკში, სათადარიგო გუნდში
თამაშს და პირველ გუნდთან ერთად
ვარჯიშს. ყველაფერი ეს, როდესაც
ასეთი ახალგაზრდა ხარ, შენზე
უდიდეს შთაბეჭდილებას ახდენს.
ბევრი ფიქრის შემდეგ
გადაწყვეტილება მივიღე. ალექს
ფერგიუსონის გუნდთან კონტრაქტი
გამეფორმებინა. ვფიქრობ, რომ
პროფესიონალ ფეხბურთელად
გასახდომად ეს ჩემი საუკეთესო
გადაწყვეტილება იყო. ჩემს
ცხოვრებაში ყველაზე რთული
გადაწყვეტილება მივიღე. მაგრამ
ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვამჩნევ,
როგორი სარგებელი მომიტანა ამ
გადაწყვეტილებამ. ამან შემცვალა,
როგორც პირველ რიგში ადამიანი
და როგორც ფეხბურთელი.
"ბარსადან” პრაქტიკულად ბავშვად
წასული, "მანჩესტერში”
მოზრდილად ვიქეცი.
გაგრძელება იქნება...